Crucifix logo TRIDENTINE

Daily Mass Audio

Listen to the Traditional Latin Mass (1962 Missale Romanum) in Latin — read aloud section by section.

Feria Quarta Majoris Hebdomadæ

2027-03-24
II classis
Ready
Prayers at the Foot of the Altar
Latin
Prayers at the Foot of the Altar
Psalmus 42 (Júdica me, Deus) et Glória Patri hac die omittuntur.
Sacerdos paratus cum ingreditur ad Altare, facta illi debita reverentia, signat se signo crucis a fronte ad pectus, et clara voce dicit:
V In nómine Patris, ✝ et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen.
In Missis Defunctorum, et in Missis de Tempore a Dominica Passionis usque ad Sabbatum sanctum exclusive, omittitur Psalmus Júdica me, Deus, cum Glória Patri, et repetitione Antiphonæ, sed dicto In nómine Patris, Introíbo, et Adjutórium, fit conféssio, ut sequitur:
Deinde, junctis manibus ante pectus, incipit Antiphonam:
S Introíbo ad altáre Dei.
M Ad Deum, qui lætíficat juventútem meam.
Postea alternatim cum Ministris dicit sequentem:
Ps. 42, 1-5
S Júdica me, Deus, et discérne causam meam de gente non sancta: ab hómine iníquo et dolóso érue me.
M Quia tu es, Deus, fortitúdo mea: quare me repulísti, et quare tristis incédo, dum afflígit me inimícus?
S Emítte lucem tuam et veritátem tuam: ipsa me deduxérunt, et adduxérunt in montem sanctum tuum et in tabernácula tua.
M Et introíbo ad altáre Dei: ad Deum, qui lætíficat juventútem meam.
S Confitébor tibi in cíthara, Deus, Deus meus: quare tristis es, ánima mea, et quare contúrbas me?
M Spera in Deo, quóniam adhuc confitébor illi: salutáre vultus mei, et Deus meus.
S Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
M Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: et in sǽcula sæculórum. Amen.
Sacerdos repetit Antiphonam:
S Introíbo ad altáre Dei.
M Ad Deum, qui lætíficat juventútem meam.
Signat se, dicens:
V Adjutórium nostrum ✝ in nómine Dómini.
R Qui fecit cælum et terram.
Deinde junctis manibus profunde inclinatus facit Confessionem.
V Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et vobis, fratres: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: (Percutit sibi pectus ter, dicens:) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et vos, fratres, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
M Misereátur tui omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
Sacerdos dicit:
S Amen.
et erigit se. Deinde Ministri repetunt Confessionem: et ubi a Sacerdote dicebatur vobis, fratres, et vos, fratres, a Ministris dicitur tibi, pater, et te, pater.
M Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
Postea Sacerdos, junctis manibus, facit absolutionem, dicens:
S Misereátur vestri omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis vestris, perdúcat vos ad vitam ætérnam.
R Amen.
Signat se signo crucis, dicens:
S Indulgéntiam, ✝ absolutiónem et remissiónem peccatórum nostrórum tríbuat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
R Amen.
Et inclinatus prosequitur:
V Deus, tu convérsus vivificábis nos.
R Et plebs tua lætábitur in te.
V Osténde nobis, Dómine, misericórdiam tuam.
R Et salutáre tuum da nobis.
V Dómine, exáudi oratiónem meam.
R Et clamor meus ad te véniat.
V Dóminus vobíscum.
R Et cum spíritu tuo.
Et extendens ac jungens manus, clara voce dicit:
V Orémus, (ei ascendens ad Altare, dicit secreto: )
V Aufer a nobis, quǽsumus, Dómine, iniquitátes nostras: ut ad Sancta sanctórum puris mereámur méntibus introíre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Deinde, manibus junctis super Altare, inclinatus dicit:
V Orámus te, Dómine, per mérita Sanctórum tuórum, (Osculatur Altare in medio) quorum relíquiæ hic sunt, et ómnium Sanctórum: ut indulgére dignéris ómnia peccáta mea. Amen.
Español
Prayers at the Foot of the Altar
Psalmus 42 (Júdica me, Deus) et Glória Patri hac die omittuntur.
El sacerdote al pie del altar, hecha la debida reverencia, se santigua con la señal de la cruz desde la frente hasta el pecho, y dice en voz clara:
V En el nombre del Padre, ✝ y del Hijo, y del Espíritu Santo. Amén.
En las Misas de Difuntos y desde el Domingo de Pasión hasta el Sábado Santo exclusivamente, este salmo se omite.
En seguida, con las manos juntas, inicia la Antífona:
S Entraré al altar de Dios.
M Al Dios que alegra mi juventud.
El sacerdote alterna con el ministro recitando el salmo:
Ps. 42, 1-5
S Júzgame tú, oh Dios, y toma en tus manos mi causa: líbrame de una gente impía, y del hombre inicuo y engañador.
M Pues que tú eres, oh Dios, mi fortaleza, ¿por qué me has desechado de tí? ¿y por qué he de andar triste, mientras me aflige mi enemigo?
S Envíame tu luz y tu verdad: me han de guiar y conducir a tu monte santo, hasta tus tabernáculos.
M Y me acercaré al altar de Dios, al Dios que es la alegría de mi juventud.
S Cantaré tus alabanzas con la cítara, oh Dios, oh Dios mío. ¿Por qué estás tú triste, oh alma mia? ¿y por qué me llenas de turbación?
M Espera en Dios; porque todavía he de cantarle alabanzas, por ser él el Salvador, que está delante de mí, y el Dios mío.
S Gloria al Padre, al Hijo y al Espíritu Santo.
M Como era en el principio, ahora y siempre, por los siglos de los siglos. Amén.
El sacerdote repite la Antífona:
S Entraré al altar de Dios.
M Al Dios que alegra mi juventud.
El sacerdote, haciendo sobre sí el Signo de la Cruz, dice:
S Nuestro auxilio ✝ es el nombre del Señor.
M Que ha hecho el cielo y la tierra.
Seguidamente, uniendo las manos y profundamente inclinado, dice el Yo Confieso:
S Yo pecador me confieso a Dios todopoderoso, a la bienaventurada siempre Virgen María, al bienaventurado San Miguel Arcángel, al bienaventurado San Juan Bautista, a los santos Apóstoles San Pedro y San Pablo, a todos los Santos y a vos, Padre, que pequé mucho con el pensamiento, palabra y obra; (dándose en el pecho tres veces) por mi culpa, por mi culpa, por mi grandísima culpa. Por tanto, ruego a la bienaventurada siempre Virgen María, al bienaventurado San Miguel Arcángel, al bienaventurado San Juan Bautista, a los Santos Apóstoles San Pedro y San Pablo, a todos los Santos y a vos, Padre, que roguéis por mí a Dios Nuestro Señor.
M Dios Todopoderoso tenga misericordia de vosotros y, perdonados vuestros pecados, os lleve a la vida eterna.
El sacerdote contesta:
S Amén.
El ministro dice el Yo Confieso.
M Yo pecador me confieso a Dios todopoderoso, a la bienaventurada siempre Virgen María, al bienaventurado San Miguel Arcángel, al bienaventurado San Juan Bautista, a los santos Apóstoles San Pedro y San Pablo, a todos los Santos y a vos, Padre, que pequé mucho con el pensamiento, palabra y obra; (dándose en el pecho tres veces) por mi culpa, por mi culpa, por mi grandísima culpa. Por tanto, ruego a la bienaventurada siempre Virgen María, al bienaventurado San Miguel Arcángel, al bienaventurado San Juan Bautista, a los Santos Apóstoles San Pedro y San Pablo, a todos los Santos y a vos, Padre, que roguéis por mí a Dios Nuestro Señor.
Ahora el sacerdote, con sus manos unidas, dice:
S Dios Todopoderoso tenga misericordia de vosotros y, perdonados vuestros pecados, os lleve a la vida eterna.
M Amén.
Haciendo sobre sí el Signo de la Cruz, el sacerdote dice:
S El Señor omnipotente y misericordioso nos conceda el perdón, ✝ la absolución y remisión de nuestros pecados.
M Amén.
Inclinado, prosigue:
S Dios mío, volviéndoos a nosotros, nos daréis vida.
M Y vuestro pueblo se alegrará en Vos.
S Señor, muéstranos tu misericordia.
M Y dadnos vuestra salvación.
S Escuchad, Señor, mi oración.
M Y mi clamor llegue a Vos.
S El Señor sea con vosotros.
M Y con tu espíritu.
Extendiendo y uniendo las manos, el sacerdote dice en alto: «Oremos». Ahora, al ascender al altar, dice en voz baja:
V Oremos
V Os rogamos, Señor, que apartéis de nosotros nuestras iniquidades, para que podamos entrar con pureza en el Santo de los santos. Por Jesucristo Nuestro Señor. Amén.
Inclinado y con las manos unidas sobre el altar, el sacerdote dice:
V Señor, os suplicamos por los méritos de vuestros Santos cuyas reliquias están aquí (besa el altar) y de todos los Santos, que os dignéis perdonarme todos mis pecados. Amén.
Introitus (Introit)
Latin
Phil 2:10, 8 et 11
V In nómine Jesu omne genu flectátur, cœléstium, terréstrium et infernórum: quia Dóminus factus est obœ́diens usque ad mortem, mortem autem crucis: ideo Dóminus Jesus Christus in glória est Dei Patris
Ps 101:2
Dómine, exáudi oratiónem meam: et clamor meus ad te véniat.
V In nómine Jesu omne genu flectátur, cœléstium, terréstrium et infernórum: quia Dóminus factus est obœ́diens usque ad mortem, mortem autem crucis: ideo Dóminus Jesus Christus in glória est Dei Patris
Español
Fil 2:10; 2:8; 2:11
V Al nombre de Jesús se doble toda rodilla en el cielo, en la tierra y en el infierno; porque el Señor se hizo obediente hasta la muerte, y muerte de cruz; por esto el Señor Jesucristo está en la gloria de Dios Padre.
Ps 101:2
V Oye, Señor, mi oración y llague mi clamor hasta ti.
V Al nombre de Jesús se doble toda rodilla en el cielo, en la tierra y en el infierno; porque el Señor se hizo obediente hasta la muerte, y muerte de cruz; por esto el Señor Jesucristo está en la gloria de Dios Padre.
Kyrie
Latin
S Kýrie, eléison.
M Kýrie, eléison.
S Kýrie, eléison.
M Christe, eléison.
S Christe, eléison.
M Christe, eléison.
S Kýrie, eléison.
M Kýrie, eléison.
S Kýrie, eléison.
Español
S Kýrie, eléison.
M Kýrie, eléison.
S Kýrie, eléison.
M Christe, eléison.
S Christe, eléison.
M Christe, eléison.
S Kýrie, eléison.
M Kýrie, eléison.
S Kýrie, eléison.
Oratio (Collect)
Latin
Præsta, quǽsumus, omnípotens Deus: ut, qui nostris excéssibus incessánter afflígimur, per unigéniti Fílii tui passiónem liberémur:
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Español
Te rogamos, Dios todopoderoso, que pues nos vemos, incesantemente afligidos por nuestros desórdenes, nos veamos libres por la pasión de tu Unigénito Hijo.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Lectio (Epistle)
Latin
Léctio Isaíæ Prophétæ
Is 53:1-12.
In diébus illis: Dixit Isaías: Dómine, quis crédidit audítui nostro? et bráchium Dómini cui revelátum est? Et ascéndet sicut virgúltum coram eo, et sicut radix de terra sitiénti: non est spécies ei neque decor: et vídimus eum, et non erat aspéctus, et desiderávimus eum: despéctum et novíssimum virórum, virum dolórum, et sciéntem infirmitátem: et quasi abscónditus vultus ejus et despéctus, unde nec reputávimus eum. Vere languóres nostros ipse tulit, et dolóres nostros ipse portávit: et nos putávimus eum quasi leprósum, et percússum a Deo, et humiliátum. Ipse autem vulnerátus est propter iniquitátes nostras, attrítus est propter scélera nostra: disciplína pacis nostræ super eum, et livóre ejus sanáti sumus. Omnes nos quasi oves errávimus, unusquísque in viam suam declinávit: et pósuit Dóminus in eo iniquitátem ómnium nostrum. Oblátus est, quia ipse vóluit, et non apéruit os suum: sicut ovis ad occisiónem ducétur, et quasi agnus coram tondénte se obmutéscet, et non apériet os suum. De angústia et de judício sublátus est: generatiónem ejus quis enarrábit? quia abscíssus est de terra vivéntium: propter scelus pópuli mei percússi eum. Et dabit ímpios pro sepultúra, et dívitem pro morte sua: eo quod iniquitátem non fécerit, neque dolus fúerit in ore ejus. Et Dóminus vóluit contérere eum in infirmitáte: si posúerit pro peccáto ánimam suam, vidébit semen longævum, et volúntas Dómini in manu ejus dirigátur. Pro eo, quod laborávit ánima ejus, vidébit, et saturábitur: in sciéntia sua justificábit ipse justus servus meus multos, et iniquitátes eórum ipse portábit. Ideo dispértiam ei plúrimos: et fórtium dívidet spólia, pro eo, quod trádidit in mortem ánimam suam, et cum scelerátis reputátus est: et ipse peccáta multórum tulit, et pro transgressóribus rogávit.
Español
Lectura del Profeta Isaías
Isa 53:1-12
V En aquellos días, dijo Isaías: ¿Quién habrá de creer lo que hemos anunciado? ¿A quién se le revelará el poder del Señor? Creció en su presencia como planta débil, como una raíz en el desierto. No tenía gracia ni belleza. No vimos en él ningún aspecto atrayente; despreciado y rechazado por los hombres, varón de dolores, habituado al sufrimiento; como uno del cual se aparta la mirada, despreciado y desestimado. Él soportó nuestros sufrimientos y aguantó nuestros dolores; nosotros lo tuvimos por leproso, herido por Dios y humillado, traspasado por nuestras rebeliones, triturado por nuestros crímenes. El soportó el castigo que nos trae la paz. Por sus llagas hemos sido curados. Todos andábamos errantes como ovejas, cada uno siguiendo su camino, y el Señor cargó sobre él todos nuestros crímenes. Cuando lo maltrataban, se humillaba y no abría la boca, como un cordero llevado a degollar; como oveja ante el esquilador, enmudecía y no abría la boca. Inicuamente y contra toda justicia se lo llevaron. ¿Quién se preocupó de su suerte? Lo arrancaron de la tierra de los vivos, lo hirieron de muerte por los pecados de mi pueblo, le dieron sepultura con los malhechores a la hora de su muerte, aunque no había cometido crímenes, ni hubo engaño en su boca. El Señor quiso triturarlo con el sufrimiento. Cuando entregue su vida como expiación, verá a sus descendientes, prolongará sus años y por medio de él prosperarán los designios del Señor. Por las fatigas de su alma, verá la luz y se saciará; con sus sufrimientos justificará mi siervo a muchos, cargando con los crímenes de ellos. Por eso le daré una parte entre los grandes, y con los fuertes repartirá despojos, ya que indefenso se entregó a la muerte y fue contado entre los malhechores, cuando tomó sobre sí las culpas de todos e intercedió por los pecadores.
Graduale & Tractus
Latin
Ps. 101:2-5, 14
Dómine, exáudi oratiónem meam, et clamor meus ad te véniat.
V Ne avértas fáciem tuam a me: in quacúmque die tríbulor, inclína ad me aurem tuam.
V In quacúmque die invocávero te, velóciter exáudi me.
V Quia defecérunt sicut fumus dies mei: et ossa mea sicut in frixório confríxa sunt.
V Percússus sum sicut fænum, et áruit cor meum: quia oblítus sum manducáre panem meum.
V Tu exsúrgens, Dómine, miseréberis Sion: quia venit tempus miseréndi eius.
Español
Ps. 101:2-5,14
Escucha, oh Señor, benignamente mis ruegos; y lleguen hasta ti mis clamores.
V No apartes de mi tu rostro: en cualquier ocasión en que me halle atribulado, dígnate oírme.
V Acude luego a mí siempre que te invocare;
V Porque como humo han desaparecido mis días, y áridos están mis huesos como leña seca.
V Estoy marchito como el heno, árido esta mi corazón, pues hasta de comer mi pan me he olvidado.
V Tú te levantarás y tendrás lástima de Sión; porque tiempo es de apiadarte de ella.
Evangelium (Gospel)
Latin
rubrica 1955 aut rubrica 1960 dicitur
P ~
deinde dicuntur semper
V Pássio Dómini nostri Jesu Christi secúndum Lucam.
rubrica 1955 aut rubrica 1960 dicitur
Luc 22:39-71; 23:1-53
rubrica 1570 aut rubrica 1910 aut rubrica divino afflatu dicitur
Luc 22:1-71; 23:1-53
deinde dicuntur
In illo témpore: Appropinquábat dies festus azymórum, qui dícitur Pascha: et quærébant príncipes sacerdótum et scribæ, quómodo Jesum interfícerent: timébant vero plebem. Intrávit autem sátanas in Judam, qui cognominabátur Iscariótes, unum de duódecim. Et ábiit, et locútus est cum princípibus sacerdótum et magistrátibus, quemádmodum illum tráderet eis. Et gavísi sunt, et pacti sunt pecúniam illi dare. Et spopóndit. Et quærébat opportunitátem, ut tráderet illum sine turbis. Venit autem dies azymórum, in qua necésse erat occídi pascha. Et misit Petrum et Joánnem, dicens: J. Eúntes paráte nobis pascha, ut manducémus. C. At illi dixérunt: S. Ubi vis parémus? C. Et dixit ad eos: J. Ecce, introëúntibus vobis in civitátem, occúrret vobis homo quidam ámphoram aquæ portans: sequímini eum in domum, in quam intrat, et dicétis patrifamílias domus: Dicit tibi Magister: Ubi est diversórium, ubi pascha cum discípulis meis mandúcem? Et ipse osténdet vobis cenáculum magnum stratum, et ibi paráte. C. Eúntes autem invenérunt, sicut dixit illis, et paravérunt pascha. Et cum facta esset hora, discúbuit, et duódecim Apóstoli cum eo. Et ait illis: J. Desidério desiderávi hoc pascha manducáre vobíscum, ántequam pátiar. Dico enim vobis, quia ex hoc non manducábo illud, donec impleátur in regno Dei. C. Et accépto cálice, grátias egit, et dixit: J. Accípite, et divídite inter vos. Dico enim vobis, quod non bibam de generatióne vitis, donec regnum Dei véniat. C. Et accépto pane, grátias egit, et fregit, et dedit eis, dicens: J. Hoc est corpus meum, quod pro vobis datur: hoc fácite in meam commemoratiónem. C. Simíliter et cálicem, postquam cenávit, dicens: J. Hic est calix novum Testaméntum in sánguine meo, qui pro vobis fundétur. Verúmtamen ecce manus tradéntis me mecum est in mensa. Et quidem Fílius hóminis, secúndum quod definítum est, vadit: verúmtamen væ hómini illi, per quem tradétur. C. Et ipsi cœpérunt quærere inter se, quis esset ex eis, qui hoc factúrus esset. Facta est autem et conténtio inter eos, quis eórum viderétur esse major. Dixit autem eis: J. Reges géntium dominántur eórum: et qui potestátem habent super eos, benéfici vocántur. Vos autem non sic: sed qui major est in vobis, fiat sicut minor: et qui præcéssor est, sicut ministrátor. Nam quis major est, qui recúmbit, an qui minístrat? nonne qui recúmbit? Ego autem in médio vestrum sum, sicut qui minístrat: vos autem estis, qui permansístis mecum in tentatiónibus meis. Et ego dispóno vobis, sicut dispósuit mihi Pater meus regnum, ut edátis et bibátis super mensam meam in regno meo: et sedeátis super thronos, judicántes duódecim tribus Israël. C. Ait autem Dóminus: J. Simon, Simon, ecce, sátanas expetívit vos, ut cribráret sicut tríticum: ego autem rogávi pro te, ut non defíciat fides tua: et tu aliquándo convérsus confírma fratres tuos. C. Qui dixit ei: S. Dómine, tecum parátus sum, et in cárcerem et in mortem ire. C. At ille dixit: Dico tibi, Petre: Non cantábit hódie gallus, donec ter ábneges nosse me. C. Et dixit eis: J. Quando misi vos sine sǽculo et pera et calceaméntis, numquid aliquid défuit vobis? C. At illi dixérunt: S. Nihil. C. Dixit ergo eis: J. Sed nunc, qui habet sǽculum, tollat simíliter et peram: et qui non habet, vendat túnicam suam, et emat gládium: Dico enim vobis, quóniam adhuc hoc, quod scriptum est, oportet impléri in me: Et cum iníquis deputátus est. Etenim ea, quæ sunt de me, finem habent. C. At illi dixérunt: S. Dómine, ecce duo gládii hic. C. At ille dixit eis: J. Satis est. C. Et egréssus ibat secúndum consuetúdinem in montem Olivárum. ~
sed rubrica 1955 aut rubrica 1960 hæc versus omittuntur
(rubrica 1955 aut rubrica 1960 dicitur) In illo témpore: Egréssus Jesus ibat secúndum consuetúdinem in montem Olivárum. ~
Secúti sunt autem illum et discípuli. Et cum pervenísset ad locum, dixit illis: J. Oráte, ne intrétis in tentatiónem. C. Et ipse avúlsus est ab eis, quantum jactus est lápidis, et pósitis génibus orábat, dicens: J. Pater, si vis, transfer cálicem istum a me: verúmtamen non mea volúntas, sed tua fiat. C. Appáruit autem illi Angelus de cœlo, confórtans eum. Et factus in agónia, prolíxius orábat. Et factus est sudor ejus, sicut guttæ sánguinis decurréntis in terram. Et cum surrexísset ab oratióne, et venísset ad discípulos suos, invénit eos dormiéntes præ tristítia. Et ait illis: J.Quid dormítis? súrgite, oráte, ne intrétis in tentatiónem. C. Adhuc eo loquénte, ecce turba: et qui vocabátur Judas, unus de duódecim, antecedébat eos: et appropinquávit Jesu, ut oscularétur eum. Jesus autem dixit illi: J. Juda, ósculo Fílium hóminis tradis? C. Vidéntes autem hi, qui circa ipsum erant, quod futúrum erat, dixérunt ei: S. Dómine, si percútimus in gladio? C. Et percússit unus ex illis servum príncipis sacerdótum, et amputávit aurículam ejus déxteram. Respóndens autem Jesus, ait: J. Sínite usque huc. C. Et cum tetigísset aurículam ejus, sanávit eum. Dixit autem Jesus ad eos, qui vénerant ad se, príncipes sacerdótum et magistrátus templi et senióres: J. Quasi ad latrónem exístis cum gládiis et fústibus? Cum cotídie vobíscum fúerim in templo, non extendístis manus in me: sed hæc est hora vestra et potéstas tenebrárum. C. Comprehendéntes autem eum, duxérunt ad domum príncipis sacerdótum: Petrus vero sequebátur a longe. Accénso autem igne in médio átrii, et circumsedéntibus illis, erat Petrus in médio eórum. Quem cum vidísset ancílla quædam sedéntem ad lumen, et eum fuísset intúita, dixit: S. Et hic cum illo erat. C. At ille negávit eum, dicens: S. Múlier, non novi illum. C. Et post pusíllum álius videns eum, dixit: S. Et tu de illis es. C. Petrus vero ait: S. O homo, non sum. C. Et intervállo facto quasi horæ uníus, álius quidam affirmábat, dicens: S. Vere et hic cum illo erat: nam et Galilæus est. C. Et ait Petrus: S. Homo, néscio, quid dicis. C. Et contínuo adhuc illo loquénte cantávit gallus. Et convérsus Dóminus respéxit Petrum. Et recordátus est Petrus verbi Dómini, sicut díxerat: Quia priúsquam gallus cantet, ter me negábis. Et egréssus foras Petrus flevit amáre. Et viri, qui tenébant illum, illudébant ei, cædéntes. Et velavérunt eum et percutiébant fáciem ejus: et interrogábant eum, dicéntes: S. Prophetíza, quis est, qui te percússit? C. Et alia multa blasphemántes dicébant in eum. Et ut factus est dies, convenérunt senióres plebis et príncipes sacerdótum et scribæ, et duxérunt illum in concílium suum, dicentes: S. Si tu es Christus, dic nobis. C. Et ait illis: J. Si vobis díxero, non credétis mihi: si autem et interrogávero, non respondébitis mihi, neque dimittétis. Ex hoc autem erit Fílius hóminis sedens a dextris virtútis Dei. C. Dixérunt autem omnes: S. Tu ergo es Fílius Dei? C. Qui ait: J. Vos dicitis, quia ego sum. C. At illi dixérunt: S. Quid adhuc desiderámus testimónium? Ipsi enim audívimus de ore ejus. C. Et surgens omnis multitúdo eórum, duxérunt illum ad Pilátum. Cœpérunt autem illum accusáre, dicéntes: S. Hunc invénimus subverténtem gentem nostram, et prohibéntem tribúta dare Cæsari, et dicéntem se Christum regem esse. C. Pilátus autem interrogávit eum, dicens: S. Tu es Rex Judæórum? C. At ille respóndens, ait: J. Tu dicis. C. Ait autem Pilátus ad príncipes sacerdótum et turbas: S. Nihil invénio causæ in hoc hómine. C. At illi invalescébant, dicéntes: S. Cómmovet pópulum, docens per univérsam Judæam, incípiens a Galilæa usque huc. C. Pilátus autem áudiens Galilæam, interrogávit, si homo Galilæus esset. Et ut cognóvit, quod de Heródis potestáte esset, remísit eum ad Heródem, qui et ipse Jerosólymis erat illis diébus. Heródes autem, viso Jesu, gavísus est valde. Erat enim cúpiens ex multo témpore vidére eum, eo quod audíerat multa de eo, et sperábat signum áliquod vidére ab eo fíeri. Interrogábat autem eum multis sermónibus. At ipse nihil illi respondébat. Stabant autem príncipes sacerdótum et scribæ, constánter accusántes eum. Sprevit autem illum Heródes cum exércitu suo: et illúsit indútum veste alba, et remísit ad Pilátum. Et facti sunt amíci Heródes et Pilátus in ipsa die: nam ántea inimíci erant ad ínvicem. Pilátus autem, convocátis princípibus sacerdótum et magistrátibus et plebe, dixit ad illos: S. Obtulístis mihi hunc hóminem, quasi averténtem pópulum, et ecce, ego coram vobis intérrogans, nullam causam invéni in hómine isto ex his, in quibus eum accusátis. Sed neque Heródes: nam remísi vos ad illum, et ecce, nihil dignum morte actum est ei. Emendátum ergo illum dimíttam. C. Necésse autem habébat dimíttere eis per diem festum, unum. Exclamávit autem simul univérsa turba, dicens: S. Tolle hunc, et dimítte nobis Barábbam. C. Qui erat propter seditiónem quandam fáctam in civitáte et homicídium missus in cárcerem. Iterum autem Pilátus locútus est ad eos, volens dimíttere Jesum. At illi succlamábant, dicéntes: S. Crucifíge, crucifíge eum. C. Ille autem tértio dixit ad illos: S. Quid enim mali fecit iste? Nullam causam mortis invénio in eo: corrípiam ergo illum et dimíttam. C. At illi instábant vócibus magnis, postulántes, ut crucifigerétur. Et invalescébant voces eórum. Et Pilátus adjudicávit fíeri petitiónem eórum. Dimísit autem illis eum, qui propter homicídium et seditiónem missus fúerat in cárcerem, quem petébant: Jesum vero trádidit voluntáti eórum. Et cum dúcerent eum, apprehendérunt Simónem quendam Cyrenénsem, veniéntem de villa: et imposuérunt illi crucem portáre post Jesum. Sequebátur autem illum multa turba pópuli, et mulíerum, quæ plangébant et lamentabántur eum. Convérsus autem ad illas Jesus dixit: J. Filiæ Jerúsalem, nolíte flere super me, sed super vos ipsas flete et super fílios vestros. Quóniam ecce vénient dies, in quibus dicent: Beátæ stériles, et ventres, qui non genuérunt, et úbera, quæ non lactavérunt. Tunc incípient dícere móntibus: Cádite super nos; et cóllibus: Operíte nos. Quia si in víridi ligno hæc fáciunt, in árido quid fiet? C. Ducebántur autem et alii duo nequam cum eo, ut interficeréntur. Et postquam venérunt in locum, qui vocátur Calváriæ, ibi crucifixérunt eum: et latrónes, unum a dextris et álterum a sinístris. Jesus autem dicebat: J. Pater, dimítte illis: non enim sciunt, quid fáciunt. C. Dividéntes vero vestiménta ejus, misérunt sortes. Et stabat pópulus spectans, et deridébant eum príncipes cum eis, dicéntes: S. Alios salvos fecit: se salvum fáciat, si hic est Christus Dei electus. C. Illudébant autem ei et mílites accedéntes, et acétum offeréntes ei, et dicéntes: S. Si tu es Rex Judæórum, salvum te fac. C. Erat autem et superscríptio scripta super eum lítteris græcis et latínis et hebráicis: Hic est Rex Judæórum. Unus autem de his, qui pendébant, latrónibus, blasphemábat eum, dicens: S. Si tu es Christus, salvum fac temetípsum, et nos. C. Respóndens autem alter increpábat eum, dicens: S. Neque tu times Deum, quod in eadem damnatióne es. Et nos quidem juste, nam digna factis recípimus: hic vero nihil mali gessit. C. Et dicebat ad Jesum: S. Dómine, meménto mei, cum véneris in regnum tuum. C. Et dixit illi Jesus: J. Amen, dico tibi: Hódie mecum eris in paradíso. C. Erat autem fere hora sexta, et ténebræ factæ sunt in univérsam terram usque in horam nonam. Et obscurátus est sol: et velum templi scissum est médium. Et clamans voce magna Jesus, ait: J. Pater, in manus tuas comméndo spíritum meum. C. Et hæc dicens, exspirávit. (Hic genuflectitur, et pausatur aliquántulum) Videns autem centúrio quod factum fúerat, glorificávit Deum, dicens: S. Vere hic homo justus erat. C. Et omnis turba eórum, qui simul áderant ad spectáculum istud et vidébant, quæ fiébant, percutiéntes péctora sua revertebántur. Stabant autem omnes noti ejus a longe, et mulíeres, quæ secútæ eum erant a Galilǽa, hæc vidéntes. ~
deinde dicuntur
V Munda cor meum ac labia mea, omnípotens Deus, qui labia Isaíæ Prophétæ cálculo mundásti igníto: ita me tua grata miseratióne dignáre mundáre, ut sanctum Evangélium tuum digne váleam nuntiáre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
D Jube, domne, benedicere.
S Dóminus sit in corde tuo et in lábiis tuis: ut digne et competénter annúnties Evangélium suum: In nómine Patris, et Fílii, ✝ et Spíritus Sancti. Amen.
sed rubrica 1955 aut rubrica 1960 hæc versus omittuntur
Et ecce, vir nómine Joseph, qui erat decúrio, vir bonus et justus: hic non consénserat consílio et áctibus eórum, ab Arimathǽa civitáte Judǽæ, qui exspectábat et ipse regnum Dei. Hic accéssit ad Pilátum et pétiit corpus Jesu: et depósitum invólvit síndone, et pósuit eum in monuménto excíso, in quo nondum quisquam pósitus fúerat.
Español
rubrica 1955 aut rubrica 1960 dicitur
P ~
deinde dicuntur semper
V Pasión de nuestro Señor Jesucristo según san Lucas.
rubrica 1955 aut rubrica 1960 dicitur
Luc 22:39-71; 23:1-53
rubrica 1570 aut rubrica 1910 aut rubrica divino afflatu dicitur
Luc 22:1-71; 23:1-53
deinde dicuntur
V Acercábase ya la fiesta de los Ázimos, que es la que se llama Pascua: Y los príncipes de los sacerdotes, y los Escribas, andaban trazando el modo de dar la muerte a Jesús: mas temían al pueblo. Entre tanto Satanás se apoderó de Judas, por sobrenombre Iscariote, uno de los doce: El cual se fué a tratar con los príncipes de los sacerdotes, y con los prefectos, de la manera de ponerle en sus manos. Ellos se holgaron, y concertáronse con él en cierta suma de dinero. Obligóse Judas; y buscaba oportunidad para entregarle sin tumulto. Llegó entre tanto el día de los Ázimos, en el cual era necesario sacrificar el cordero pascual. Jesús pues envió a Pedro, y a Juan, diciéndoles: Id a prepararnos lo necesario para celebrar la Pascua. Dijeron ellos: ¿Dónde quieres que lo dispongamos? Respondióles: Así que entrareis en la ciudad, encontraréis un hombre que lleva un cántaro de agua: seguidle hasta la casa en que entre: Y diréis al padre de familias de ella: El Maestro te envia a decir: ¿Dónde está la pieza en que yo he de comer el cordero pascual con mis discípulos? Y él os enseñará una sala grande bien aderezada, preparad allí lo necesario. Idos que fueron, lo hallaron todo como les había dicho, y dispusieron la Pascua. Llegada la hora, púsose a la mesa con los doce Apóstoles: Y les dijo: Ardientemente he deseado comer este cordero pascual con vosotros, antes de mi pasión. Porque yo os digo, que ya no le comeré otra vez hasta que tenga su cumplimiento en el Reino de Dios. Y tomando el cáliz, dio gracias y dijo: Tomad, y distribuidlo entre vosotros: Porque os aseguro que ya no beberé del zumo de la vid, hasta que llegue el reino de Dios. Después tomó el pan, dio gracias, lo partió y diosele, diciendo: Este es mi cuerpo, el cual se da por vosotros: haced esto en memoria mía. Del mismo modo tomó el cáliz, después que hubo cenado, diciendo: Este cáliz es la nueva alianza con mi sangre, que se derramará por vosotros. Con todo, he aquí que la mano del que me hace traición está conmigo en la mesa. Verdad es que el Hijo del hombre, según está decretado, va a su camino: pero ¡ay de aquel hombre que lo ha de traicionar! Inmediatamente comenzaron a preguntarse unos a otros quién de ellos podía ser el que tal hiciese. Suscitóse además entre los mismos una contienda sobre quién de ellos sería reputado el mayor. Mas Jesús les dijo: los reyes de las naciones las tratan con imperio; y los que tienen autoridad sobre ellas son llamados bienhechores. No así entre vosotros: antes bien, el mayor de entre vosotros pórtese como el menor: y el que tiene la precedencia, como sirviente. Porque ¿quién es mayor, el que está a la mesa o el que sirve? ¿No es claro que quien está a la mesa? No obstante, yo estoy en medio de vosotros como un sirviente. Vosotros sois los que constantemente habéis perseverado conigo en mis tribulaciones: Por eso yo os preparo el reino como mi Padre me lo preparó a mí. Para que comáis y bebáis a mi mesa en mi reino: y os sentéis sobre tronos, para juzgar a las doce tribus de Israel. Dijo también el Señor: Simón, Simón, mira que Satanás va tras de vosotros para zarandearos como el trigo: mas yo he rogado por ti a fin de que tu fe no perezca; y cuando te conviertas, confirma tú en ella a tus hermanos. Señor, respondió él, yo estoy pronto para ir contigo a la cárcel y aun a la muerte. Pero Jesús le replicó: Yo te digo ¡oh Pedro! que no cantará hoy el gallo antes de que tú niegues tres veces haberme conocido. Díjoles después: En aquel tiempo en que os envié sin bolsillo, sin alforja y sin zapatos, ¿por ventura os faltó alguna cosa? Nada, respondieron ellos. Pues ahora, prosiguió Jesús, el que tiene bolsillo, llévele, y también alforja: y el que no tiene espada, venda su túnica y cómprela. Porque yo os digo que es necesario que se cumpla en mí todavía lo que está escrito: Él ha sido contado entre los malhechores. Pues las cosas que de mí fueron pronunciadas están a punto de cumplirse. Ellos dijeron: Señor, he aquí dos espadas. Jesús les respondió: Con eso basta. Y salió Jesús, como de costumbre, al monte de los Olivos. ~
sed rubrica 1955 aut rubrica 1960 haec versus omittuntur
(rubrica 1955 aut rubrica 1960 dicitur) Y salió Jesús, como de costumbre, al monte de los Olivos. ~
Y lo siguieron los discípulos. Al llegar al sitio, les dijo: «Orad, para no caer en la tentación.» Él se arrancó de ellos, alejándose como a un tiro de piedra y, arrodillado, oraba, diciendo: «Padre, si quieres, aparta de mí ese cáliz; pero que no se haga mi voluntad, sino la tuya.» Y se le apareció un ángel del cielo, que lo animaba. En medio de su angustia, oraba con más insistencia. Y le bajaba hasta el suelo un sudor como de gotas de sangre. Y, levantándose de la oración, fue hacia sus discípulos, los encontró dormidos por la pena, y les dijo: «¿Por qué dormís? Levantaos y orad, para no caer en la tentación.» Judas, ¿con un beso entregas al Hijo del hombre? Todavía estaba hablando, cuando aparece gente; y los guiaba el llamado Judas, uno de los Doce. Y se acercó a besar a Jesús. Jesús le dijo: «Judas, ¿con un beso entregas al Hijo del hombre?» Al darse cuenta los que estaban con él de lo que iba a pasar, dijeron: «Señor, ¿herimos con la espada?» Y uno de ellos hirió al criado del sumo sacerdote y le cortó la oreja derecha. Jesús intervino, diciendo: «Dejadlo, basta». Y, tocándole la oreja, lo curó. Jesús dijo a los sumos sacerdotes y a los oficiales del templo, y a los ancianos que habían venido contra él: «¿Habéis salido con espadas y palos, como a caza de un bandido? A diario estaba en el templo con vosotros, y no me echasteis mano. Pero ésta es vuestra hora: la del poder de las tinieblas.» Pedro, saliendo afuera, lloró amargamente. Ellos lo prendieron, se lo llevaron y lo hicieron entrar en casa del sumo sacerdote. Pedro lo seguía desde lejos. Ellos encendieron fuego en medio del patio, se sentaron alrededor, y Pedro se sentó entre ellos. Al verlo una criada sentado junto a la lumbre, se lo quedó mirando y dijo: «También éste estaba con él.» Pero él lo negó, diciendo: «No lo conozco, mujer.» Poco después lo vio otro y le dijo: «Tú también eres uno de ellos.» Pedro replicó: «Hombre, no lo soy.» Pasada cosa de una hora, otro insistía: «Sin duda, también éste estaba con él, porque es galileo.» Pedro contestó: «Hombre, no sé de qué me hablas.» Y, estaba todavía hablando, cuando cantó un gallo. El Señor, volviéndose, le echó una mirada a Pedro, y Pedro se acordó de la palabra que el Señor le había dicho: «Antes de que cante hoy el gallo, me negarás tres veces.» Y, saliendo afuera, lloró amargamente. Haz de profeta; ¿quién te ha pegado? Y los hombres que sujetaban a Jesús se burlaban de él, dándole golpes. Y, tapándole la cara, le preguntaban: «Haz de profeta; ¿quién te ha pegado?» Y proferían contra él otros muchos insultos. Lo hicieron comparecer ante su Sanedrín Cuando se hizo de día, se reunió el senado del pueblo, o sea, sumos sacerdotes y escribas, y, haciéndole comparecer ante su Sanedrín, le dijeron: «Si tú eres el Mesías, dínoslo.» Él les contesto: «Si os lo digo, no lo vais a creer; y si os pregunto, no me vais a responder. Desde ahora, el Hijo del hombre estará sentado a la derecha de Dios todopoderoso.» Dijeron todos: «Entonces, ¿tú eres el Hijo de Dios?» Él les contestó: «Vosotros lo decís, yo lo soy.» Ellos dijeron: «¿Qué necesidad tenemos ya de testimonios? Nosotros mismos lo hemos oído de su boca.» Se levantó toda la asamblea, y llevaron a Jesús a presencia de Pilato. No encuentro ninguna culpa en este hombre Y se pusieron a acusarlo, diciendo: «Hemos comprobado que éste anda amotinando a nuestra nación, y oponiéndose a que se paguen tributos al César, y diciendo que él es el Mesías rey.» Pilato preguntó a Jesús: «¿Eres tú el rey de los judíos?» Él le contestó: «Tú lo dices.» Pilato dijo a los sumos sacerdotes y a la gente: «No encuentro ninguna culpa en este hombre.» Ellos insistían con más fuerza, diciendo: «Solivianta al pueblo enseñando por toda Judea, desde Galilea hasta aquí.» Pilato, al oírlo, preguntó si era galileo; y, al enterarse que era de la jurisdicción de Herodes, se lo remitió. Herodes estaba precisamente en Jerusalén por aquellos días. Herodes, con su escolta, lo trató con desprecio Herodes, al ver a Jesús, se puso muy contento; pues hacía bastante tiempo que quería verlo, porque oía hablar de él y esperaba verle hacer algún milagro. Le hizo un interrogatorio bastante largo; pero él no le contestó ni palabra. Estaban allí los sumos sacerdotes y los escribas acusándolo con ahínco. Herodes, con su escolta, lo trató con desprecio y se burló de él; y, poniéndole una vestidura blanca, se lo remitió a Pilato. Aquel mismo día se hicieron amigos Herodes y Pilato, porque antes se llevaban muy mal. Pilato entregó a Jesús a su arbitrio Pilato, convocando a los sumos sacerdotes, a las autoridades y al pueblo, les dijo: «Me habéis traído a este hombre, alegando que alborota al pueblo; y resulta que yo lo he interrogado delante de vosotros, y no he encontrado en este hombre ninguna de las culpas que le imputáis; ni Herodes tampoco, porque nos lo ha remitido: ya veis que nada digno de muerte se le ha probado. Así que le daré un escarmiento y lo soltaré.» Por la fiesta tenía que soltarles a uno. Ellos vociferaron en masa, diciendo: «¡Fuera ése! Suéltanos a Barrabás.» A éste lo habían metido en la cárcel por una revuelta acaecida en la ciudad y un homicidio. Pilato volvió a dirigirles la palabra con intención de soltar a Jesús. Pero ellos seguían gritando: «¡Crucifícalo, crucifícalo!» Él les dijo por tercera vez: «Pues, ¿qué mal ha hecho éste? No he encontrado en él ningún delito que merezca la muerte. Así es que le daré un escarmiento y lo soltaré.» Ellos se le echaban encima, pidiendo a gritos que lo crucificara; e iba creciendo el griterío. Pilato decidió que se cumpliera su petición: soltó al que le pedían (al que había metido en la cárcel por revuelta y homicidio), y a Jesús se lo entregó a su arbitrio. Hijas de Jerusalén, no lloréis por mí Mientras lo conducían, echaron mano de un cierto Simón de Cirene, que volvía del campo, y le cargaron la cruz, para que la llevase detrás de Jesús. Lo seguía un gran gentío del pueblo, y de mujeres que se daban golpes y lanzaban lamentos por él. Jesús se volvió hacia ellas y les dijo: «Hijas de Jerusalén, no lloréis por mí, llorad por vosotras y por vuestros hijos, porque mirad que llegará el día en que dirán: “Dichosas las estériles y los vientres que no han dado a luz y los pechos que no han criado.” Entonces empezarán a decirles a los montes: “Desplomaos sobre nosotros”, y a las colinas: “Sepultadnos”; porque, si así tratan al leño verde, ¿qué pasara con el seco?» Conducían también a otros dos malhechores para ajusticiarlos con él. Padre, perdónalos, porque no saben lo que hacen Y, cuando llegaron al lugar llamado «La Calavera», lo crucificaron allí, a él y a los malhechores, uno a la derecha y otro a la izquierda. Jesús decía: «Padre, perdónalos, porque no saben lo que hacen.» Y se repartieron sus ropas, echándolas a suerte. Éste es el rey de los judíos El pueblo estaba mirando. Las autoridades le hacían muecas, diciendo: «A otros ha salvado; que se salve a sí mismo, si él es el Mesías de Dios, el Elegido.» Se burlaban de él también los soldados, ofreciéndole vinagre y diciendo: «Si eres tú el rey de los judíos, sálvate a ti mismo.» Había encima un letrero en escritura griega, latina y hebrea: «Éste es el rey de los judíos.» Hoy estarás conmigo en el paraíso Uno de los malhechores crucificados lo insultaba, diciendo: «¿No eres tú el Mesías? Sálvate a ti mismo y a nosotros.» Pero el otro le increpaba: «¿Ni siquiera temes tú a Dios, estando en el mismo suplicio? Y lo nuestro es justo, porque recibimos el pago de lo que hicimos; en cambio, éste no ha faltado en nada.» C Y decía: «Jesús, acuérdate de mí cuando llegues a tu reino.» Jesús le respondió: «Te lo aseguro: hoy estarás conmigo en el paraíso.» Padre, a tus manos encomiendo mi espíritu Era ya eso de mediodía, y vinieron las tinieblas sobre toda la región, hasta la media tarde; porque se oscureció el sol. El velo del templo se rasgó por medio. Y Jesús, clamando con voz potente, dijo: «Padre, a tus manos encomiendo mi espíritu.» Y, dicho esto, expiró. Todos se arrodillan, y se hace una pausa El centurión, al ver lo que pasaba, daba gloria a Dios, diciendo: «Realmente, este hombre era justo.» Toda la muchedumbre que había acudido a este espectáculo, habiendo visto lo que ocurría, se volvía dándose golpes de pecho. Todos sus conocidos se mantenían a distancia, y lo mismo las mujeres que lo habían seguido desde Galilea y que estaban mirando. ~
deinde dicuntur
V Limpia mi corazón y mis labios, oh Señor todopoderoso, tú que limpiaste los labios del profeta Isaías con un carbón encendido, y otórgame, por tu misericordia, quedar puro para ser digno de anunciar tu santo evangelio. Por Cristo nuestro Señor. Amén.
D Dígnate, Señor, darme tu bendición.
Que el Señor esté en tu corazón y tus labios, para que dignamente proclames su santo evangelio. En el nombre del Padre, del Hijo ✝ y del Espíritu Santo. Amén.
sed rubrica 1955 aut rubrica 1960 haec versus omittuntur
Un hombre llamado José, que era senador, hombre bueno y honrado (que no había votado a favor de la decisión y del crimen de ellos), que era natural de Arimatea, pueblo de Judea, y que aguardaba el reino de Dios, acudió a Pilato a pedirle el cuerpo de Jesús. Y, bajándolo, lo envolvió en una sábana y lo colocó en un sepulcro excavado en la roca, donde no habían puesto a nadie todavía. Era el día de la Preparación y rayaba el sábado. Las mujeres que lo habían acompañado desde Galilea fueron detrás a examinar el sepulcro y cómo colocaban su cuerpo. A la vuelta, prepararon aromas y ungüentos. Y el sábado guardaron reposo, conforme al mandamiento.
Offertorium (Offertory)
Latin
Ps 101:2-3
Dómine, exáudi oratiónem meam, et clamor meus ad te pervéniat: ne avértas fáciem tuam a me.
Español
Ps 101:2-3
V Escucha, oh Señor, benignamente mis ruegos, y lleguen hasta ti mis clamores: no apartes de mí tu rostro.
Offertory Prayers
Latin
Offertory Prayers
Deinde osculatur Altare, et versus ad populum, dicit:
V Dóminus vobíscum.
R Et cum spíritu tuo.
Postea dicit: Orémus, et Offertorium.
V Orémus.
Quo dicto, si est Missa sollemnis, Diaconus porrigit Celebranti Patenam cum Hostia: si privata, Sacerdos ipse accipit Patenam cum Hostia, quam offerens, dicit:
V Súscipe, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus, hanc immaculátam hóstiam, quam ego indígnus fámulus tuus óffero tibi Deo meo vivo et vero, pro innumerabílibus peccátis, et offensiónibus, et neglegéntiis meis, et pro ómnibus circumstántibus, sed et pro ómnibus fidélibus christiánis vivis atque defúnctis: ut mihi, et illis profíciat ad salútem in vitam ætérnam. Amen.
Deinde faciens crucem cum eadem Patena, deponit Hostiam super Corporale. Diaconus ministrat vinum, Subdiaconus aquam in Calice: vel si privata est Missa, utrumque infundit Sacerdos, et aquam miscendam in Calice benedicit signo crucis, dicens:
V Deus, ✝ qui humánæ substántiæ dignitátem mirabíliter condidísti, et mirabílius reformásti: da nobis per hujus aquæ et vini mystérium, ejus divinitátis esse consórtes, qui humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps, Jesus Christus, Fílius tuus, Dóminus noster: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus: per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
In Missis Defunctorum dicitur prædicta Oratio: sed aqua non benedicitur.
Postea accipit Calicem, et offert dicens:
V Offérimus tibi, Dómine, cálicem salutáris, tuam deprecántes cleméntiam: ut in conspéctu divínæ majestátis tuæ, pro nostra et totíus mundi salúte, cum odóre suavitátis ascéndat. Amen.
Deinde facit signum crucis cum Calice, et illum ponit super Corporale, et Palla cooperit: tum, junctis manibus super Altare, aliquantulum inclinatus, dicit:
V In spíritu humilitátis et in ánimo contríto suscipiámur a te, Dómine: et sic fiat sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, ut pláceat tibi, Dómine Deus.
Erectus expandit manus, easque in altum porrectas jungens, elevátis ad cælum oculis et statim demissis, dicit:
V Veni, sanctificátor omnípotens ætérne Deus: (Benedicit Oblata, prosequendo:) et béne ✝ dic hoc sacrifícium, tuo sancto nómini præparátum.
Postea, si sollemniter celebrat, benedicit incensum, dicens:
V Per intercessiónem beáti Michaélis Archángeli, stantis a dextris altáris incénsi, et ómnium electórum suórum, incénsum istud dignétur Dóminus bene ✝ dícere, et in odórem suavitátis accípere. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Et, accepto thuribulo a Diacono, incensat Oblata, modo in Rubricis generalibus præscripto, dicens:
V Incénsum istud a te benedíctum ascéndat ad te, Dómine: et descéndat super nos misericórdia tua.
Deinde incensat Altare, dicens:
Ps. 140, 2-4
V Dirigátur, Dómine, orátio mea, sicut incénsum, in conspéctu tuo: elevátio mánuum meárum sacrifícium vespertínum. Pone, Dómine, custódiam ori meo, et óstium circumstántiæ lábiis meis: ut non declínet cor meum in verba malítiæ, ad excusándas excusatiónes in peccátis.
Dum reddit thuribulum Diacono, dicit:
V Accéndat in nobis Dóminus ignem sui amóris, et flammam ætérnæ caritátis. Amen.
Postea incensatur Sacerdos a Diacono, deinde alii per ordinem.
Sacerdos lavat manus, dicens:
Ps. 25, 6-12
V Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem laudis, et enárrem univérsa mirabília tua. Dómine, diléxi decórem domus tuæ et locum habitatiónis glóriæ tuæ. Ne perdas cum ímpiis, Deus, ánimam meam, et cum viris sánguinum vitam meam: In quorum mánibus iniquitátes sunt: déxtera eórum repléta est munéribus. Ego autem in innocéntia mea ingréssus sum: rédime me et miserére mei. Pes meus stetit in dirécto: in ecclésiis benedícam te, Dómine.
V Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
R Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Deinde, aliquantulum inclinatus in medio Altaris, junctis manibus super eo, dicit:
V Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi offérimus ob memóriam passiónis, resurrectiónis, et ascensiónis Jesu Christi, Dómini nostri: et in honórem beátæ Maríæ semper Vírginis, et beáti Joannis Baptistæ, et sanctórum Apostolórum Petri et Pauli, et istórum et ómnium Sanctórum: ut illis profíciat ad honórem, nobis autem ad salútem: et illi pro nobis intercédere dignéntur in cælis, quorum memóriam ágimus in terris. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Postea osculatur Altare, et versus ad populum extendens, et jungens manus, voce paululum elevata, dicit:
S Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
Minister, seu circumstantes respondent: alioquin ipsemet Sacerdos:
M Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis (vel meis) ad laudem et glóriam nominis sui, ad utilitátem quoque nostram, totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.
Sacerdos submissa voce dicit:
S Amen.
Deinde, manibus extensis, absolute sine Orémus subjungit Orationes secretas.
Secreta
Español
Offertory Prayers
El sacerdote besa el altar y saluda al pueblo que estará de pie, y dice:
S El Señor esté con vosotros.
M Y con tu espíritu.
Tras saludar al pueblo otra vez, el sacerdote accede al Sacrificio de la Misa y pide a los fieles orar con él.
V Oremos.
Ahora el sacerdote lee el verso del Ofertorio, una breve cita de la Sagrada Escritura que varía según la Misa del día. Tras ello, ofrece el pan y el vino que, por la virtud de las palabras de la consagración, será el Cuerpo y la Sangre de Jesucristo. Toma la patena con la hostia y la ofrece, diciendo:
V Recibid, oh Padre santo, omnipotente Dios, esta inmaculada Hostia que yo, indigno sacerdote vuestro, os ofrezco a Vos, mi Dios vivo y verdadero, por mis innumerables pecados, ofensas y negligencias, por todos los que están presentes, y también por todos los fieles cristianos, vivos y difuntos, para que a mí y a ellos nos sea causa de salud para la vida eterna. Amén.
Coloca la Hostia sobre los corporales, haciendo antes sobre ellos con la misma Hostia una cruz. El sacerdote pone vino en el Cáliz y bendice el agua, de la cual mezcla algunas gotas con el vino, en recuerdo del agua y la sangre que manó del costado de Jesús por la lanzada del soldado. No se bendice el agua en las Misas de difuntos.
V Oh Dios, que creasteis maravillosamente la dignidad de la naturaleza humana y más maravillosamente aún la habéis reformado por el misterio que representa la mezcla de esta agua y vino, hacednos participar de la divinidad de vuestro Hijo, Señor Nuestro Jesucristo, que se dignó hacerse partícipe de nuestra humanidad: El cual, siendo Dios, vive y reina con Vos en unidad del Espíritu Santo, por todos los siglos de los siglos. Amén.
En las Misas de Difuntos se dice la oración precedente, pero no se bendice el agua.
El sacerdote levanta el Cáliz y ofrece a Dios el vino que se ha consagrar, diciendo:
V Os ofrecemos, Señor, el Cáliz de Salvación, suplicando a vuestra clemencia que en suave olor ascienda a la presencia de vuestra divina Majestad, por nuestra salvación y la de todo el mundo. Amén.
El sacerdote hace el Signo de la Cruz con el cáliz, lo pone sobre el corporal y lo cubre con el palio. Ahora, con sus manos unidas sobre el altar, e inclinándose un poco, dice:
V Con espíritu de humildad y con corazón contrito seamos recibidos por Vos, Señor: y sea hoy nuestro sacrificio en vuestra presencia tal que os agrade, Señor Dios.
Levanta las manos y los ojos al cielo y, bajándolos, luego, dice:
V Venid, Santificador omnipotente, eterno Dios, y bendecid ✝ este Sacrificio, preparado a honra de vuestro santo Nombre.
Durante las Misas Solemnes se inciensan las ofrendas de pan y vino, así como el altar y todos los presentes. El celebrante bendice el incienso, diciendo:
V Por la intercesión de San Miguel Arcángel, que asiste a la diestra del altar de los perfumes, y de todos sus elegidos, dígnese el Señor bendecir ✝ este incienso y recibirlo en olor de suavidad. Por Jesucrito Nuestro Señor. Amén.
Al recibir el turíbulo inciensa el pan y el vino:
V Suba, oh Señor, hasta Vos este incienso que Vos has bendecido, y descienda sobre nosotros vuestra misericordia.
En segudia, inciensa el altar recitando:
Ps. 140, 2-4
V Suba mi oración, oh Señor, como sube este incienso; valga la elevación de mis manos como el sacrificio vespertino. Pon, oh Señor, guarda a mi boca y un candado a mis labios, para que mi corazón no se desahogue con expresiones maliciosas, buscando cómo excusar mis pecados.
Entregándole el turíbulo al diácono, el sacerdote dice:
V Encienda el Señor en nosotros el fuego de su amor y la llama de su eterna caridad. Amén.
Se inciensa, por orden, el celebrante, el clero y los fieles.
El sacerdote se lava los dedos simbolizando la pureza y limpieza interior de cuantos participan en este gran Sacrificio.
Salmo 25, 6-12
V Lavaré mis manos entre los inocentes y estaré, oh Señor, alrededor de vuestro altar. Para escuchar vuestras alabanzas y publicar todas vuestras maravillas. Señor, yo he amado el decoro de vuestra casa y el lugar donde reside vuestra gloria. No perdáis, Señor, mi alma con los impíos, ni mi vida con los hombres sanguinarios. En cuyas manos no hay más que crimer y cuya diestra está llena de sobornos. En cambio yo he amado la inocencia; salvadme y tened piedad de mí. Mis pies han procurado seguir siempre el camino recto; y os bendeciré en vuestras iglesias, Señor.
V Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto.
R Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
En el centro del altar, el sacerdote, ligeramente inclinado y con las manos unidas, dice:
V Recibid, oh Santa Trinidad, esta oblación que os ofrecemos en memoria de la Pasión, Resurrección y Ascensión de nuestro Señor Jesucristo; y en honor de la Bienaventurada siempre Virgen María y de San Juan Bautista y de los Santos Apóstoles Pedro y pablo, y de éstos y de todos los Santos, para que a ellos les ceda en honor y a nosotros en salud, y ellos en los cielos se dignen interceder por nosotros que celebramos su memoria en la tierra. Por el mismo Jesucristo nuestro Señor. Amén.
El sacerdote besa el altar y, volviéndose al pueblo, le invita a orar extendiendo y uniendo sus manos, diciendo:
S Orad, hermanos, para que este Sacrificio, mío y vuestro, sea aceptable a Dios Padre Omnipotente.
El ministro responde:
M El Señor reciba de tus manos este Sacrificio, para alabanza y gloria de su Nombre, y también para utilidad nuestra y de toda su santa Iglesia.
El sacerdote dice en voz baja:
S Amén.
Con las manos extendidas dice en voz baja las Oraciones Secretas, sin el «Oremos». Las Oraciones Secretas dependen de la Misa y se encuentran en la Misa del Día. All acabar, el sacerdote dice o canta: S. Por los siglos de los siglos. M. Amén.
Secreta
Secreta (Secret Prayer)
Latin
Súscipe, quǽsumus, Dómine, munus oblátum, et dignánter operáre: ut, quod passiónis Fílii tui, Dómini nostri, mystério gérimus, piis afféctibus consequámur.
Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Español
Acepta, oh Señor, te rogamos, el don ofrecido, y dígnate hacer que consigamos con piadosos efectos lo que celebramos en el misterio de la pasión de tu Hijo, nuestro Señor.
Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Preface & Sanctus
Latin
Preface & Sanctus
Quibus finitis, cum pervenerit ad conclusionem, clara voce dicit: Per ómnia sǽcula sæculórum, cum Præfatione, ut in sequentibus. Præfationem incipit ambabus manibus positis hinc inde super Altare: quas aliquantulum elevat, cum dicit: Sursum corda. Jungit eas ante pectus, et caput inclinat, cum dicit: Grátias agamus Dómino, Deo nostro. Deinde disjungit manus, et disjunctas tenet usque ad finem Præfationis: qua finita, iterum jungit eas, et inclinatus dicit: Sanctus. Et cum dicit: Benedíctus, qui venit, signum crucis sibi producit a fronte ad pectus.
V Dóminus vobíscum.
R Et cum spíritu tuo.
V Sursum corda.
R Habémus ad Dóminum.
V Grátias agámus Dómino, Deo nostro.
R Dignum et justum est.
de Sancta Cruce
V Vere dignum et justum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Qui salútem humáni géneris in ligno Crucis constituísti: ut, unde mors oriebátur, inde vita resúrgeret: et, qui in ligno vincébat, in ligno quoque vincerétur: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Cæli cælorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes:
V Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt cæli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
Español
Preface & Sanctus
El sacerdote comienza el prefacio, una llamada de acción de gracias a Dios Padre por Jesucristo, en unión con todos los espíritus celestiales. La oración de acción de gracias difiere para las Fiestas importantes. El sacerdote comienza el prefacio poniendo las manos sobre el altar. Las eleva ligeramente al decir «Arriba los corazones». Une las manos ante el pecho e inclina la cabeza al decir «Demos gracias al Señor, Dios nuestro». Luego separa las manos y las mantiene separadas hasta el final del prefacio. Terminado este, las junta de nuevo e inclinado dice «Santo». Y cuando dice «Bendito el que viene», hace sobre sí el Signo de la Cruz.
S El Señor esté con vosotros.
M Y con tu espíritu.
S Arriba los corazones.
M Los tenemos ya elevados al Señor.
S Demos gracias al Señor, Dios nuestro.
M Es digno y justo.
Santa Cruz
V Verdaderamente es digno y justo, equitativo y saludable que en todo tiempo y lugar os demos gracias, Señor, Padre Santo, Todopoderoso Eterno Dios. Que pusisteis la salvaciión del género humano en el árbol de la Cruz, para que de donde salió la muerte, de allí renaciese la vida; y el que en un árbol venció, también en un árbol fuese vencido por Cristo nuestro Señor. Por quien alaban vuestra Majestad los ángeles, la adoran las Dominaciones y la temen las Potestades. Los Cielos y las Virtudes de los cielos y los bienaventurados Serafines la celebran con común exultación. Con los cuales os rogamos admitáis también nuestras voces que cantan en humilde confesión:
V Santo, Santo, Santo es el Señor Dios de los ejércitos. Llenos están los cielos y la tierra de vuestra gloria. Hosanna en las alturas. Bendito el que viene en el nombre del Señor. Hosanna en las alturas.
Canon of the Mass
Latin
Canon of the Mass
Finita præfatione, sacerdos extendens, elevans aliquantulum et iungens manus, elevansque ad cælum oculos, et statim demittens, profunde inclinatus ante Altare, manibus super eo positis, dicit :
V Te ígitur, clementíssime Pater, per Jesum Christum, Fílium tuum, Dóminum nostrum, súpplices rogámus, ac pétimus, (osculatur Altare et, junctis manibus ante pectus, dicit:) uti accépta hábeas et benedícas, (Signat ter super Hostiam et Calicem simul, dicens:) hæc ✝ dona, hæc ✝ múnera, hæc ✝ sancta sacrifícia illibáta, (Extensis manibus prosequitur:) in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro N. et Antístite nostro N. et ómnibus orthodóxis, atque cathólicæ et apostólicæ fídei cultóribus.
Commemoratio pro vivis
V Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N. (Jungit manus, orat aliquantulum pro quibus orare intendit: deinde manibus extensis prosequitur:) et ómnium circumstántium, quorum tibi fides cógnita est et nota devótio, pro quibus tibi offérimus: vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium laudis, pro se suísque ómnibus: pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis et incolumitátis suæ: tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
V Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri Jesu Christi: sed et beáti Joseph, ejúsdem Vírginis Sponsi,
et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Jacóbi, Joánnis, Thomæ, Jacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Joánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. (Jungit manus) Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Tenens manus expansas super Oblata, dicit:
V Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ,
quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum júbeas grege numerári. (Jungit manus) Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
V Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, (Signat ter super Oblata,) bene ✝ díctam, adscríp ✝ tam, ra ✝ tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: (Signat semel super Hostiam,) ut nobis Cor ✝ pus, (et semel super Calicem,) et San ✝ guis fiat dilectíssimi Fílii tui, (Jungit manus,) Dómini nostri Jesu Christi.
V Qui prídie quam paterétur, (Accipit Hostiam,) accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas, (Elevat oculos ad cælum,) elevátis óculis in cælum ad te Deum, Patrem suum omnipoténtem, (Caput inclinat,) tibi grátias agens, (Signat super Hostiam,) bene ✝ díxit, fregit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes.
Tenens ambabus manibus Hostiam inter indices et pollices, profert verba consecrationis secrete, distincte et attente super Hostiam, et simul super omnes, si plures sint consecrandæ.
HOC EST ENIM CORPUS MEUM.
Quibus verbis prolatis, statim Hostiam consecratam genuflexus adorat: surgit, ostendit populo, reponit super Corporale, et genuflexus iterum adorat: nec amplius pollices et indices disjungit, nisi quando Hostia tractanda est, usque ad ablutionem digitorum.
wait5
Tunc, detecto Calice, dicit:
V Símili modo postquam cenátum est, (Ambabus manibus accipit Calicem,) accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas ac venerábiles manus suas: (item Caput inclinat,) item tibi grátias agens, (Sinistra tenens Calicem, dextera signat super eum,) bene ✝ díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes.
Profert verba consecrationis super Calicem, attente, continuate, et secrete, tenens illum parum elevatum.
HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET ÆTERNI TESTAMENTI: MYSTERIUM FIDEI: QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM.
wait5
Quibus verbis prolatis, deponit Calicem super Corporale, et dicens secrete:
V Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.
Genuflexus adorat: surgit, ostendit populo, deponit, cooperit, et genuflexus iterum adorat.
Deinde disjunctis manibus dicit:
V Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, ejúsdem Christi Fílii tui, Dómini nostri, tam beátæ passiónis, nec non et ab ínferis resurrectiónis, sed et in cælos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ majestáti tuæ de tuis donis ac datis, (Jungit manus, et signat ter super Hostiam, et Calicem simul, dicens:) Hóstiam ✝ puram, Hóstiam ✝ sanctam, Hóstiam ✝ immaculátam, (Signat semel super Hostiam, dicens:) Panem ✝ sanctum vitæ ætérnæ, (et semel super Calicem, dicens:) et Cálicem ✝ salútis perpétuæ.
Extensis manibus prosequitur:
V Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sicúti accépta habére dignátus es múnera púeri tui justi Abel, et sacrifícium Patriárchæ nostri Abrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
Profunde inclinatus, junctis manibus et super Altare positis, dicit:
V Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: jube hæc perférri per manus sancti Angeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ majestátis tuæ: ut, quotquot (Osculatur Altare,) ex hac altáris participatióne sacrosánctum Fílii tui (Jungit manus, et signat semel super Hostiam, et semel super Calicem,) Cor ✝ pus, et Sán ✝ guinem sumpsérimus, (Seipsum signat, dicens:) omni benedictióne cælésti et grátia repleámur. (Jungit manus.) Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Commemoratio pro defunctis
V Meménto étiam, Dómine, famulórum famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei, et dórmiunt in somno pacis. (Jungit manus, orat aliquántulum pro iis defunctis, pro quibus orare intendit, deinde extensis manibus prosequitur:) Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus locum refrigérii, lucis, et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. (Jungit manus, et caput inclinat, dicens:) Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Manu dextera percutit sibi pectus, elata aliquantulum voce dicens:
V Nobis quoque peccatóribus (Extensis manibus ut prius, secrete prosequitur:) fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam et societátem donáre dignéris, cum tuis sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Joánne, Stéphano, Matthía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Agatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. (Jungit manus.) Per Christum, Dóminum nostrum.
V Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, (Signat ter super Hostiam, et Calicem simul, dicens:) sanctí ✝ ficas, viví ✝ ficas, bene ✝ dícis et præstas nobis.
Discooperit Calicem, genuflectit, accipit Hostiam inter pollicem et indicem manus dexteræ: et tenens sinistra Calicem, cum Hostia signat ter a labio ad labium Calicis, dicens:
P Per Ip ✝ sum, et cum Ip ✝ so, et in Ip ✝ so, (Cum ipsa Hostia signat bis inter se et Calicem, dicens:) est tibi Deo Patri ✝ omnipoténti, in unitáte Spíritus ✝ Sancti, (Elevans parum Calicem cum Hostia, dicit:) omnis honor, et glória.
ponit Hostiam, Calicem Palla cooperit, genuflectit, surgit, et dicit intellegibili voce vel cantat:
V Per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Español
Canon of the Mass
El celebrante extiende, levanta y une sus manos, eleva sus ojos al cielo, se inclina profundamente y dice en voz baja:
V Os rogamos, pues, humildemente, clementísimo Padre, por Jesucristo vuestro Hijo, nuestro Señor, que aceptéis y bendigáis (besa el altar y une sus manos) estos ✝ dones, estos ✝ presentes, estos santos ✝ sacrificios, (aquí, extiende las manos y prosigue:) que os ofrecemos en primer lugar, por vuestra santa Iglesia Católica para que os dignéis darle la paz, guardarla, unirla y gobernarla en toda la redondez de la tierra, juntamente con vuestro siervo nuestro Papa N., nuestro Obispo N., y con todos los ortodoxos que profesan la fe católica y apostólica.
Memento de vivos
V Acordáos, Señor, de vuestros siervos y siervas N. y N. (Aquí el sacerdote ruega por aquella intención, persona o familiar, etc., por la cual aplica la Misa. Únanse los fieles a la oración rogando por sus particulares intenciones) y de todos los aquí presentes, cuya fe y devota entrega os son bien conocidas; por quienes os ofrezco y también ellos os ofrecen este sacrificio de alabanza por sí y por todos los suyos, por la redención de sus almas, por la esperanza de su salud espiritual y corporal; y os cumplen sus promesas, Dios eterno, vivo y verdadero.
V Unidos en una misma comunión, veneramos la memoria, en primer lugar, de la gloriosa siempre Virgen María, Madre de Jesucristo, nuestro Dios y Salvador:
y la de vuestros santos Apóstoles y Mártires Pedro, Pablo, Andrés, Santiago, Juan, Tomás, Santiago, Felipe, Bartolomé, Mateo, Simón y Tadeo, Lino, Cleto, Clemente, Sixto, Cornelio, Cipriano, Lorenzo, Crisógono, Juan y Pablo, Cosme y Damián y la de todos vuestros Santos, por cuyos méritos y ruegos concedednos en todas las cosas el auxilio de vuestra protección (Une las manos). Por el mismo Cristo nuestro Señor. Amén.
Pone el sacerdote las manos extendidas sobre la Hostia y el Cáliz, o sea, sobre el pan y el vino que va a consagrar, diciendo:
V Aceptad propicio, Señor, la ofrenda de vuestros sacerdotes y de todo vuestro pueblo;
disponed en vuestra paz nuestros días; libradnos de la eterna condenación, y haced que seamos contados en el número de vuestros elegidos (Une las manos). Por Cristo nuestro Señor. Amén.
V Rogamos, oh Dios, que esta ofrenda sea en todo (el celebrante hace la señal de la cruz sobre la oblata tres veces:) bendita ✝, reconocida ✝, valedera ✝, espiritual y aceptable a vuestra Majestad,(signa la hostia y después el cáliz:) para que se nos convierta en el Cuerpo ✝ y Sangre ✝ de vuestro muy amado Hijo, nuestro Señor Jesucristo.
Ha llegado el momento sublime. El sacerdote toma en sus manos la Hostia que va a consagrar y dice:
V El cual, el día antes de su pasión (toma la hostia:) tomó el pan en sus santas y venerables manos (eleva sus ojos al cielo) y, levantando los ojos al Cielo, a Vos, oh Dios, su Padre omnipotente, (inclinando la cabeza:) dándoos gracias, (hace la señal de la cruz sobre la Hostia:) lo ✝ bendijo, lo partió y lo dio a sus discípulos, diciendo: Tomad y comed todos de él:
Levantando la hostia con ambas manos, se inclina profundamente y pronuncia las palabras de la Consagración:
PORQUE ESTO ES MI CUERPO.
wait5
El sacerdote se arrodilla para adorar la Sagrada Hostia, que ahora es ya verdaderamente el Cuerpo de Cristo. Eleva aquí la Hostia para que esta sea adorada; en seguida, la deposita en el corporal y se arrodilla de nuevo.
El cáliz se descrubre en este momento:
V Igualmente, después de cenar, (toma el cáliz en ambas manos:) tomando este precioso Cáliz en sus venerables y sagradas manos, (inclina la cabeza:) dándoos también gracias, (hace la señal de la cruz sobre el cáliz:) lo bendijo ✝ y lo dio a sus discípulos, diciendo: Tomad y bebed todos de él:
Elevando un poco el cáliz, recita las palabras de la Consagración:
PORQUE ÉSTE ES EL CÁLIZ DE MI SANGRE, DEL NUEVO Y ETERNO TESTAMENTO; MISTERIO DE LA FE; SANGRE QUE SERÁ DERRAMADA POR VOSOTROS Y POR MUCHOS PARA PERDÓN DE LOS PECADOS.
wait5
Tras la elevación del Cáliz, el sacerdote dice en voz baja:
V Todas las veces que hiciereis esto, lo haréis en memoria mía.
Adora el sacerdote con genuflexión la Sangre de Jesús, ya presente en el Cáliz, y la levanta para que sea adorada.
Hecha la adoración del Cuerpo y Sangre de Jesucristo, el sacerdote hace tan preciosa oblación al Eterno Padre, diciendo:
V Por eso, Señor, nosotros, vuestros sacerdotes, y con nosotros vuestro pueblo santo, renovando la memoria de la bendita Pasión del mismo Jesucristo, Señor nuestro, de su Resurrección del sepulcro, como también de su gloriosa Ascensión a los cielos, a vuestra divina Majestad, ofrecemos de vuestros dones y regalos una hostia ✝ pura, hostia ✝ santa, hostia ✝ inmaculada, el Pan ✝ santo de vida eterna y el Cáliz ✝ de perpetua salud.
Y continúa diciendo, con las manos extendidas:
V Dignaos, Señor, mirarlos con rostro propicio y sereno; y aceptarlos como os dignasteis aceptar los dones de vuestro siervo el justo Abel, y el sacrificio de nuestro Patriarca Abraham, y el que os ofreció vuestro sumo sacerdote Melquisedec, sacrificio santo y hostia inmaculada.
Inclinándose profundamente sobre el altar, y poniendo sus manos sobre el mismo, continúa diciendo:
V Os lo pedimos suplicantes, oh Dios omnipotente: hacedlos llevar por manos de vuestro santo ángel hasta vuestro sublime altar, ante vuestra divina Majestad, (besa el altar) para que cuantos recibiéremos el sacrosanto Cuerpo ✝ y Sangre ✝ de vuestro Hijo, participando de este altar, seamos colmados de todas las bendiciones ✝ y gracias celestiales. Por el mismo Cristo nuestro Señor. Amén.
Memento de Difuntos
V Acordaos también, Señor, de vuestros siervos y siervas N. y N., que, sellados con el sello dela fe, nos precedieron y duermen el sueño de paz. (Une las manos y ruega por ellos, las extiende y continúa:) A éstos, Señor, y a todos cuantos en Cristo descansan, os rogamos les concedáis el lugar del refrigerio de la luz y de la paz. (Une las manos e inclina la cabeza:) Por el mismo Cristo Nuestro Señor. Amén.
El sacerdote reza por sí. Se trata a sí mismo de pecador. La oración está en plural porque también se refiere a los demás ministros del altar. Se da en el pecho como acto de contrición:
V También a nosotros, pecadores, a vuestros siervos, que confiamos en la muchedumbre de vuestras misericordias, dignaos darnos alguna parte y consorcio con vuestros santos Apóstoles y Mártires Juan, Esteban, Matías, Bernabé, Ignacio, Alejandro, Marcelino, Pedro, Felicidad, Perpetua, Águeda, Lucía, Inés, Cecilia, Anastasia y de todos vuestros Santos: os rogamos nos admitáis en su compañía no por nuestros méritos, sino por vuestra gracia. (Une las manos.) Por Cristo Nuestro Señor.
V Por quien siempre creáis, Señor, estos dones, los ✝ santificáis, los ✝ vivificáis, los ✝ bendecís y nos los dais.
Descubre el Cáliz y hace una genuflexión: ahora junta las manos, hace tres cruces sobre la Hostia y el Cáliz y dice:
V Por ✝ Él, con ✝ Él, y en ✝ Él, a Vos, Dios Padre ✝ todopoderoso en la unidad del Espíritu ✝ Santo,
Eleva un poco el Cáliz con la Hostia:
sea toda honra y gloria.
Coloca la Hostia sobre los corporales, hace genuflexión y dice:
S Por todos los siglos de los siglos.
M Amén.
Preparation for Holy Communion
Latin
Preparation for Holy Communion
(Iungit manus.)
V Orémus: Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti audémus dícere:(Extendit manus.)
V Pater noster, qui es in cælis. Sanctificétur nomen tuum. Advéniat regnum tuum. Fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra. Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie. Et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris. Et ne nos indúcas in tentatiónem:
R Sed líbera nos a malo.
S (Sacerdos secrete dicit :) Amen.
Deinde manu dextera accipit inter indicem et medium digitos Patenam, quam tenens super Altare erectam, dicit secrete:
V Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis, prætéritis, præséntibus et futúris: et intercedénte beáta et gloriósa semper Vírgine Dei Genetríce María, cum beátis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque Andréa, et ómnibus Sanctis, (Signat se cum Patena a fronte ad pectus,) da propítius pacem in diébus nostris: (Patenam osculatur,) ut, ope misericórdiæ tuæ adjúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri.
Submittit Patenam Hostiæ, discooperit Calicem, genuflectit, surgit, accipit Hostiam, et eam super Calicem tenens utraque manu, frangit per medium, dicens:
V Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum, Fílium tuum.
Et mediam partem, quam in dextera manu tenet, ponit super Patenam. Deinde ex parte, quæ in sinistra remanserat, frangit particulam, dicens:
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus.
Aliam mediam partem, quam in sinistra manu habet, adjungit mediæ super Patenam positæ, et particulam parvam dextera retinens super Calicem, quem sinistra per nodum infra cuppam tenet, dicit intellegibili voce vel cantat:
V Per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Cum ipsa particula signat ter super Calicem, dicens:
V Pax Dómini sit semper vobíscum.
R Et cum spíritu tuo.
Particulam ipsam immittit in Calicem, dicens secrete:
V Hæc commíxtio, et consecrátio Córporis et Sánguinis Dómini nostri Jesu Christi, fiat accipiéntibus nobis in vitam ætérnam. Amen.
Cooperit Calicem, genuflectit, surgit, et inclinatus Sacramento, junctis manibus, et ter pectus percutiens, intellegibili voce dicit:
V Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
V Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
V Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem.
&AgnusHook
In Missis Defunctorum non dicitur miserére nobis, sed ejus loco dona eis requiem, et in tertio additur sempitérnam.
V Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona eis réquiem.
V Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona eis réquiem.
V Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona eis réquiem sempitérnam.
Deinde, junctis manibus super Altare, inclinatus dicit secrete sequentes Orationes:
V Dómine Jesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris: Qui vivis et regnas Deus per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Si danda est pax, osculatur Altare, et dans pacem, dicit:
V Pax tecum.
R Et cum spíritu tuo.
In Missis Defunctorum non datur pax, neque dicitur oratio Domine Jesu Christe, qui dixisti.
V Dómine Jesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti: líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum ab ómnibus iniquitátibus meis, et univérsis malis: et fac me tuis semper inhærére mandátis, et a te numquam separári permíttas: Qui cum eódem Deo Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus in sǽcula sæculórum. Amen.
V Percéptio Córporis tui, Dómine Jesu Christe, quod ego indígnus súmere præsúmo, non mihi provéniat in judícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam: Qui vivis et regnas cum Deo Patre in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Genuflectit, surgit, et dicit:
V Panem cæléstem accípiam, et nomen Dómini invocábo.
Deinde parum inclinatus, accipit ambas partes Hostiæ inter pollicem et indicem sinistræ manus, et Patenam inter eundem indicem et medium supponit, et dextera tribus vicibus percutiens pectus, elata aliquantulum voce, ter dicit devote et humiliter:
V Dómine, non sum dignus, (Et secrete prosequitur:) ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
V Dómine, non sum dignus, (Et secrete prosequitur:) ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
V Dómine, non sum dignus, (Et secrete prosequitur:) ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Postea dextera se signans cum Hostia super Patenam, dicit:
V Corpus Dómini nostri Jesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Et se inclinans, reverenter sumit ambas partes Hostiæ: quibus sumptis, deponit Patenam super Corporale, et erigens se jungit manus, et quiescit aliquantulum in meditatione Sanctissimi Sacramenti.
Deinde discooperit Calicem, genuflectit, colligit fragmenta, si quæ sint, extergit Patenam super Calicem, interim dicens:
V Quid retríbuam Dómino pro ómnibus, quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo. Laudans invocábo Dóminum, et ab inimícis meis salvus ero.
Accipit Calicem manu dextera, et eo se signans, dicit:
V Sanguis Dómini nostri Jesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Et sinistra supponens Patenam Calici, reverenter sumit totum Sanguinem cum particula. Quo sumpto, si qui sunt communicandi, eos communicet, antequam se purificet
Si qui sunt communicandi in Missa, Sacerdos post sumptionem Sanguinis, antequam se purificet, facta genuflexione, ponat particulas consecratas in Pyxide, vel, si pauci sint communicandi, super Patenam, nisi a principio positae fuerint in Pyxide seu alio Calice. Interim minister ante eos extendit linteum seu velum album, et pro eis facit Confessionem dicens:
M Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et ópere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
Sacerdos iterum genuflectit, et manibus junctis vertens se ad populum in cornu Evangelii, dicit:
S Misereátur vestri omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis vestris, perdúcat vos ad vitam ætérnam.
R Amen.
S Indulgéntiam, + absolutiónem et remissiónem peccatórum vestrórum tríbuat vobis omnípotens et miséricors Dóminus.
R Amen.
et manu dextera facit signum crucis super eos. Postea genuflectens, accipit manu sinistra Pyxidem seu Patenam cum Sacramento, dextera vero sumit unam particulam, quam inter pollicem et indicem tenet aliquantulum elevatam super Pyxidem seu Patenam, et conversus adcommunicandos in medio Altaris, dicit:
S Ecce Agnus Dei, ecce, qui tollit peccáta mundi.
Deinde dicit:
S Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum, sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
S Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum, sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
S Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum, sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Quibus verbis tertio repetitis, accedit ad eorum dexteram, hoc est, ad latus Epistolæ, et unicuique porrigit Sacramentum faciens cum eo signum crucis super Pyxidem vel Patenam, et simul dicens:
S Corpus Dómini nostri Jesu Christi custódiat ánimam tuam in vitam ætérnam. Amen.
Omnibus communicatis, revertitur ad Altare, nihil dicens: et non dat eis benedictionem, quia illam daturus est in fine Missæ. Si particulæ positae erant super Corporale, extergit illud cum Patena, et si qua in eo fuerint fragmenta, in Calicem immittit.
wait16
Postea dicit:
V Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus: et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.
Interim porrigit Calicem ministro, qui infundit in eo parum vini, quo se purificat: deinde prosequitur:
V Corpus tuum, Dómine, quod sumpsi, et Sanguis, quem potávi, adhǽreat viscéribus meis: et præsta; ut in me non remáneat scélerum mácula, quem pura et sancta refecérunt sacraménta: Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.
Abluit et extergit digitos, ac sumit ablutionem: extergit os et Calicem, quem, plicato Corporali, operit et collocat in Altari ut prius: deinde prosequitur Missam.
Español
Preparation for Holy Communion
V Oremos. Aleccionados por los saludables preceptos del Señor y según sus instrucciones, nos atrevemos a decir:
V Padre nuestro, que estás en los cielos, santificado sea tu nombre; venga a nosotros tu Reino; hágase tu voluntad, así en la tierra como en el cielo. El pan nuestro de cada día dánosle hoy; perdónanos nuestras deudas, así como nosotros perdonamos a nuestros deudores; y no nos dejes caer en la tentación.
M Mas líbranos del mal.
S Amén.
Toma en sus manos la patena, después de purificarrla ligeramente con el purificador, y dice:
V Libradnos, Señor, os rogamos, de todos los males pasados, presentes y futuros, y por la intercesión de la santa y gloriosa siempre Virgen María, Madre de Dios, con vuestros santos Apóstoles Pedro y Pablo, Andrés y todos los Santos (se signa con la patena), concedednos propicio la paz en nuestros días; para que ayudados con el auxilio de vuestra misericordia, seamos libres de pecados y seguros de toda perturbación.
Divide la Hostia en dos partes y pone una de ellas sobre la patena, mientras dice:
V Por el mismo Señor nuestro Jesucristo, vuestro Hijo,
Separa una pequeña parte de la otra mitad de la Hostia y reteniéndola en su mano derecha, dice, levantando la voz:
que con Vos vive y reina en unidad del Espíritu Santo, Dios.
Pone la mitad de su izquierda sobre la patena, y con la Partícula que partió en su derecha, y el Cáliz en su izquierda, dice:
S Por todos los siglos de los siglos.
M Amén.
Hace tres cruces con la partícula que se quedó de la Hostia, sobre el Cáliz, mientras dice:
S La paz ✝ del Señor sea ✝ siempre con ✝ vosotros.
M Y con tu espíritu.
Y dejando caer la partícula dentro del Cáliz, dice:
V Esta mezcla y santificación del Cuerpo y la Sangre de nuestro Señor Jesucristo nos sirva a los que la tomamos para la vida eterna. Amén.
Cubierto el Cáliz y hecha genuflexión, se da trres golpes de pecho, diciendo:
V Cordero de Dios, que quitáis los pecados del mundo, tened piedad de nosotros.
V Cordero de Dios, que quitáis los pecados del mundo, tened piedad de nosotros.
V Cordero de Dios, que quitáis los pecados del mundo, dadnos la paz.
&AgnusHook
En las Misas de Difuntos, dice dos veces, en lugar de «Ten piedad de nosotros», «Dales la paz», y después «Dales descanso eterno»:
V Cordero de Dios, que quitáis los pecados del mundo, dales descanso.
V Cordero de Dios, que quitáis los pecados del mundo, dales descanso.
V Cordero de Dios, que quitáis los pecados del mundo, dales descanso eterno.
El Sacerdote, un poco inclinado, dice las siguientes oraciones:
V Señor Jesucristo, que dijisteis a los Apóstoles: La paz os dejo, mi paz os doy; no miréis nuestros pecados, sino la fe de vuestra Iglesia, y dignaos darle la paz y unificarla, conforme a vuestra Voluntad; Vos que, siendo Dios, vivís y reináis por todos los siglos de los siglos. Amén.
En las Misas Solemnes se da el beso de la paz: el Celebrante besa el altar, saluda al diácono y dice:
S La paz sea con vosotros.
M Y con tu espíritu.
En las Misas de Difuntos no se da el beso de la paz.
V Señor Jesucristo, Hijo de Dios vivo, que, por voluntad del Padre y la cooperación del Espíritu Santo, disteis, con vuestra muerte, la vida al mundo: libradme por vuestro sacrosanto Cuerpo y Sangre aquí presentes, de todos mis pecados y de todos los demás males, y haced que cumpla yo vuestros preceptos, y no permitáis me separe nunca de Vos, que siendo Dios, vivís y reináis con el mismo Dios Padre y el Espíritu Santo, por los siglos de los siglos. Amén.
V La participación de vuestro cuerpo, Señor mío Jesucristo, que yo, indigno, me atrevo a recibir, no me sea motivo de juicio y condenación, sino que me sirva por vuestra misericordia, de defensa para el alma y el cuerpo y de medicina saludable. Vos que, siendo Dios, vivís y reináis con Dios Padre, en unidad del Espíritu Santo, por todos los siglos de los siglos. Amén.
El Sacerdote, hecha genuflexión, toma la Hostia en sus manos y dice:
V Recibiré el pan celestial e invocaré el nombre del Señor.
Y enseguida, dándose tres golpes de pecho, dice por tres veces la siguiente oración, sin que se deba tocar la campanilla:
V Señor, yo no soy digno de que entréis dentro de mi techo; mas decidlo tan sólo de palabra, y mi alma será sana.
V Señor, yo no soy digno de que entréis dentro de mi techo; mas decidlo tan sólo de palabra, y mi alma será sana.
V Señor, yo no soy digno de que entréis dentro de mi techo; mas decidlo tan sólo de palabra, y mi alma será sana.
Luego comulga con la Hostia, diciendo estas palabras:
V El Cuerpo de nuestro Señor Jesucristo guarde mi alma para la vida eterna. Amén.
Con reverencia toma las dos mitados de la Hostia, une las manos y medita brevemente.
El Sacerdote recoge, con la patena, las partículas que pudieran haberse caído sobre los corporales, mientras va diciendo:
V ¿Qué retornaré al Señor por todo lo que me ha dado? Tomaré el Cáliz de la salvación e invocaré el nombre del Señor. Invocaré al Señor con mis alabanzas, y quedaré libre de mis enemigos.
E inmediatamente se comulga con la Sangre del Cáliz, diciendo:
V La Sangre de nuestro Señor Jesucristo guarde mi alma para la vida eterna. Amén.
Recibe la Preciosa Sangre junto con la Partícula.
Si se va a distribuir la Sagrada Comunión, el que va a comulga dice el Confiteor. [Esto fue omitido en el Misal de 1962.]
M Yo, pecador, me confieso a Dios todopoderoso, a la bienaventurada siempre Virgen María, al bienaventurado San Miguel Arcángel, al bienaventurado San Juan Bautista, a los santos Apóstoles San Pedro y San Pablo, a todos los Santos y a vos, Padre; que pequé gravemente con el pensamiento, palabra, y obra, (dándose tres golpes de pecho) por mi culpa, por mi culpa, por mi grandísima culpa. Por tanto, ruego a la bienaventurada siempre Virgen María, al bienaventurado San Miguel Arcángel, al bienaventurado San Juan Bautista, a los Santos Apóstoles San Pedro y San Pablo, a todos los Santos, y a vos, Padre, que roguéis por mí a Dios Nuestro Señor.
El sacerdote se arrodilla de nuevo y, volviéndose hacia el pueblo, desde el lado del Evangelio, con las manos juntas, dice:
S Dios todopoderoso tenga misericordia de vosotros y perdonados vuestros pecados, os lleve a la vida eterna.
M Amen.
Haciendo la señal de la cruz, el sacerdote dice:
S El Señor todopoderoso y misericordioso os conceda la indulgencia, + la absolución y la remisión de vuestros pecados.
M Amén.
El sacerdote toma una Sagrada Hostia del copón y, elevándola un poco, se vuelve hacia los fieles diciendo:
S He aquí el Cordero de Dios, el que quita los pecados del mundo.
Los fieles responden tres veces, golpeándose el pecho:
M Señor, yo no soy digno de que entres en mi pobre morada, mas di una sola palabra y mi alma se salvará.
M Señor, yo no soy digno de que entres en mi pobre morada, mas di una sola palabra y mi alma se salvará.
M Señor, yo no soy digno de que entres en mi pobre morada, mas di una sola palabra y mi alma se salvará.
El celebrante desciende las gradas, se dirige al comulgatorio y da la comunión a los comulgantes diciendo a cada uno:
S El Cuerpo de Nuestro Señor Jesucristo guarde tu alma para la vida eterna. Amén.
wait16
El Sacerdote dice en voz baja:
V Recibamos, Señor, con corazón puro lo que acabamos de tomar y conviértasenos este don temporal en remedio sempiterno.
Toma un poco de vino y echa otra vez vino y agua en el Cáliz, mientras dice:
V Vuestro Cuerpo, Señor, que acabo de recibir y vuestra Sangre, que acabo de beber, queden incorporados a mis entrañas; y haced que no quede en mí mancha de pecado, ya que me han alimentado puros y santos Sacramentos. vos que vivís y reináis por los siglos de los siglos. Amén.
El Sacerdote se lava los dedos y recibe la segunda ablución. Cubre el cáliz y pliega el corporal, lo pone sobre el Cáliz, como al comienzo de la Misa, y se dirige a la derecha del altar y dice las oraciones del Misal.
Communio (Communion Verse)
Latin
Ps 101:13 et 14.
Potum meum cum fletu temperábam: quia élevans allisísti me: et ego sicut fænum árui: tu autem, Dómine, in ætérnum pérmanes: tu exsúrgens miseréberis Sion, quia venit tempus miseréndi ejus.
Español
Ps 101:13; 101:14
V Mis lagrimas se mezclan con mi bebida, pues me levantaste en alto para estrellarme; y me ha secado como el heno; pero tú, Señor, permaneces para siempre; tú te levantas y tendrás lastima de Sión, porque tiempo es de apiadarte de ella.
Postcommunio
Latin
Largíre sénsibus nostris, omnípotens Deus: ut, per temporálem Fílii tui mortem, quam mystéria veneránda testántur, vitam te nobis dedísse perpétuam confidámus.
Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Español
Concede a nuestros sentidos, omnipotente Dios, que por la muerte temporal de tu Hijo, representada en estos venerables misterios, confiemos que nos has concedido la vida perdurable.
Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Super populum
Latin
Oratio super populum
V Orémus.
V Humiliáte cápita vestra Deo.
V Réspice, quǽsumus, Dómine, super hanc famíliam tuam, pro qua Dóminus noster Jesus Christus non dubitávit mánibus tradi nocéntium, et Crucis subíre torméntum:
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Español
Oración sobre el pueblo
V Oremos.
V Humillad ante Dios vuestras cabezas.
V Te suplicamos, oh Señor, que mires a esta tu familia, por la cual nuestro Señor Jesucristo no vaciló en ser entregado a manos de pecadores y en padecer el suplicio de la cruz.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Conclusion & Last Gospel
Latin
Conclusion & Last Gospel
Dicto, post ultimam Orationem,
S Dóminus vobíscum.
M Et cum spíritu tuo.
dicit pro Missæ qualitate, vel Ite, Missa est, vel Benedicámus Dómino. Deo grátias.
Ite, missa est.
R Deo grátias.
Tunc celebrans inclinat se ante medium altaris, et manibus junctis super illud, dicit secrete:
V Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta; ut sacrifícium, quod óculis tuæ majestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque et ómnibus, pro quibus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Deinde osculatur Altare: et elevatis oculis, extendens, elevans et jungens manus, caputque Cruci inclínans, dicit:
V Benedícat vos omnípotens Deus,
et versus ad populum, semel tantum benedícens, etiam in Missis sollemnibus; In Missa Pontificali ter benedicitur, ut in Pontificali habetur. Deinde prosequitur:
V Pater, et Fílius, ✝ et Spíritus Sanctus.
R Amen.
In Missis Defunctorum non datur benedíctio, sed dicto Requiéscant in pace, dicit: Pláceat tibi, sancta Trinitas; deinde osculato Altari, legit Evangelium sancti Joannis.
Deinde sacerdos in cornu Evangelii, junctis manibus dicit:
V Dóminus vobíscum.
R Et cum spíritu tuo.
Et signans signo crucis primum Altare vel librum, deinde se in fronte, ore et pectore, dicit:
V Inítium sancti Evangélii secúndum Joánnem.
Joann. 1, 1-14
Junctis manibus prosequitur:
V In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Omnia per ipsum facta sunt: et sine ipso factum est nihil, quod factum est: in ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt.
Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Joánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine.
Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quotquot autem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fíeri, his, qui credunt in nómine ejus: qui non ex sanguínibus, neque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. (Genuflectit dicens:) Et Verbum caro factum est, (Et surgens prosequitur:) et habitávit in nobis: et vídimus glóriam ejus, glóriam quasi Unigéniti a Patre, plenum grátiæ et veritátis.
Finito Evangelio sancti Joannis, discedens ab Altari, pro gratiarum actione dicit Ant. Trium puerórum, cum reliquis, ut habetur in principio Missalis.
Español
Conclusion & Last Gospel
Inclinado el Sacerdote en el centro del altar, dice:
S El Señor esté con vosotros.
M Y con tu espíritu.
Ite, missa est.
R Deo grátias.
V Que os sea agradable, oh Trinidad Santísima, el tributo de vuestro sacerdote, y haced que el sacrificio que yo, aunque indigno, he ofrecido a vuestra Majestad, merezca vuestra aceptación, y os pido, por vuestra misericordia, que sea de perdón para mí y para todos aquellos por quienes lo he ofrecido. Por Cristo nuestro Señor. Amén.
Besa el altar, alza los ojos, extiende, alza y une las manos, inclina la cabeza y dice:
S Bendígaos, Dios omnipotente,
V Padre, Hijo ✝ y Espíritu Santo.
M Amén.
En las Misas de Difuntos se omite la Bendición.
Este Evangelio final se omite cuando a la Misa le sigue alguna procesión, absolución del túmulo y en otras misas:
S El Señor esté con vosotros.
M Y con tu espíritu.
Hace la Signo de la Cruz sobre el altar, su frente, labios y pecho, y dice:
V El comienzo del santo Evangelio según San Juan.
Jn 1, 1-14.
V En el principio era el Verbo, y el Verbo estaba en Dios, y el Verbo era Dios. Él estaba en el principio en Dios. Por Él fueron hechas todas las cosas: y sin Él no se ha hecho cosa alguna de cuantas han sido hechas. En él estaba la vida, y la vida era la luz de los hombres: Y esta luz resplandece en las tinieblas, y las tinieblas no la han recibido.
Hubo un hombre enviado de Dios, que se llamaba Juan. Éste vino como testigo, para dar testimonio de la luz, a fin de que por medio de él todos creyesen: No era él la luz, sino enviado para dar testimonio de aquel que era la luz.
Era la luz verdadera, que alumbra a todo hombre que viene a este mundo. En el mundo estaba, y el mundo fué por él hecho, y con todo el mundo no le conoció. Vino a su propia casa, y los suyos no le recibieron. Pero a todos los que le recibieron, que son los que creen en su nombre, dióles poder de llegar a ser hijos de Dios: Los cuales no nacen de la sangre, ni de la voluntad de la carne, ni de querer de hombre, sino que nacen de Dios. (Prosternarse) Y el Verbo se hizo carne, y habitó en medio de nosotros: y nosotros hemos visto su gloria, gloria cual el Unigénito debía recibir del Padre, lleno de gracia y de verdad.
✠
Orationes Leonis XIII
Latin
P Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Jesus.
S Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
P Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Jesus.
S Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
P Ave María, grátia plena, Dóminus tecum, benedícta tu in muliéribus et benedíctus fructus ventris tui, Jesus.
S Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc et in hora mortis nostræ. Amen.
S Salve Regína, Mater misericórdiæ, vita, dulcédo, et spes nostra, salve. Ad te clamámus, éxsules fílii Evæ. Ad te suspirámus geméntes et flentes in hac lacrymárum valle. Eia ergo, Advocáta nostra, illos tuos misericórdes óculos ad nos convérte. Et Jesum, benedíctum fructum ventris tui, nobis, post hoc exílium, osténde. O clemens, o pia, o dulcis Virgo Mária.
P Ora pro nobis, sancta Dei Génitrix.
S Ut digni efficiámur promissiónibus Christi.
P Orémus. Deus, refúgium nostrum et virtus, pópulum ad te clamántem propítius réspice; et intercedénte gloriósa, et immaculáta Vírgine Dei Genitríce María, cum beáto Joseph, ejus Sponso, ac beatis Apóstolis tuis Petro et Paulo, et ómnibus Sanctis, quas pro conversióne peccatórum, pro libertáte et exaltatióne sanctæ Matris Ecclésiæ, preces effúndimus, miséricors et benígnus exáudi. Per eúndem Christum Dóminum nostrum. Amen.
S Sancte Míchaël Archángele, defénde nos in prǽlio; contra nequítiam et insídias diáboli esto præsídium. Imperet illi Deus, súpplices deprecámur: tuque, Princeps milítiæ Cæléstis, sátanam aliósque spíritus malígnos, qui ad perditiónem animárum pervagántur in mundo, divína virtúte in inférnum detrúde. Amen.
P Cor Jesu sacratíssimum.
S Miserére nobis.
P Cor Jesu sacratíssimum.
S Miserére nobis.
P Cor Jesu sacratíssimum.
S Miserére nobis.
Español
Dicho de rodillas en las Misas ordinarias:
P Dios te salve, María, llena de gracia; el Señor es contigo; bendita tú eres entre todas las mujeres, y bendito sea el fruto de tu vientre, Jesús.
R T. Santa María, Madre de Dios, ruega por nosotros pecadores, ahora y en la hora de nuestra muerte. Amén.
P Dios te salve, María, llena de gracia; el Señor es contigo; bendita tú eres entre todas las mujeres, y bendito sea el fruto de tu vientre, Jesús.
R T. Santa María, Madre de Dios, ruega por nosotros pecadores, ahora y en la hora de nuestra muerte. Amén.
P Dios te salve, María, llena de gracia; el Señor es contigo; bendita tú eres entre todas las mujeres, y bendito sea el fruto de tu vientre, Jesús.
R T. Santa María, Madre de Dios, ruega por nosotros pecadores, ahora y en la hora de nuestra muerte. Amén._
R T. Salve, Reina y Madre de misericordia, vida, dulzura y esperanza nuestra; Salve. A ti llamamos los desterrados hijos de Eva; a ti suspiramos, gimiendo y llorando, en este valle de lágrimas. Ea, pues, Señora, abogada nuestra, vuelve a nosotros esos tus ojos misericordiosos, y después de este destierro, muéstranos a Jesús, fruto bendito de tu vientre. ¡Oh clementísima, oh piadosa, oh dulce Virgen María!
P Ruega por nosotros, santa Madre de Dios.
R T. Para que seamos dignos de alcanzar las promesas de Jesucristo.
P Oremos. Oh Dios, refugio y fortaleza nuestra, mira propicio al pueblo que clama a Ti: y, por la intercesión de la gloriosa e Inmaculada Virgen María, Madre de Dios, y del Bienaventurado San José, su esposo, y de tus Santos apóstoles Pedro y Pablo, y de todos los santos, escucha misericordioso y benigno las preces que te dirigimos por la conversión de los pecadores y por la libertad y exaltación de nuestra Santa Madre la Iglesia. Por el mismo Jesucristo, nuestro Señor. Amén.
R T. Arcángel San Miguel, defiéndenos en la batalla, sé nuestro amparo contra la perversidad y las asechanzas del demonio. Reprímalo, Dios, pedimos suplicantes, y tú, Príncipe de las milicias celestiales, lanza al infierno, con el divino poder, a Satanás y a los demás espíritus malignos que vagan dispersos por el mundo para la perdición de las almas. Amén.
P Corazón Sacratísimo de Jesús,
R T. Ten piedad de nosotros.
P Corazón Sacratísimo de Jesús,
R T. Ten piedad de nosotros.
P Corazón Sacratísimo de Jesús,
R T. Ten piedad de nosotros.
GradualeL1
Latin
Ps 68:18 et 2-3
Ne avértas fáciem tuam a púero tuo, quóniam tríbulor: velóciter exáudi me.
V Salvum me fac, Deus, quóniam intravérunt aquæ usque ad ánimam meam: infíxus sum in limo profúndi, et non est substántia.
Español
Ps 68:18; 68:2-3
V No pierdas de vista a tu siervo: oye presto mis súplicas, por que me veo atribulado.
V Sálvame, oh Dios, porque las aguas han penetrado hasta mi alma. Atollado estoy en un profundísimo cieno, sin hallar donde afirmar el pie.
LectioL1
Latin
Léctio Isaíæ Prophétæ
Isa 63:1-7
Hæc dicit Dóminus Deus: Dícite fíliæ Sion: Ecce Salvátor tuus venit: ecce, merces ejus cum eo. Quis est iste, qui venit de Edom, tinctis véstibus de Bosra? Iste formósus in stola sua, grádiens in multitúdine fortitúdinis suæ. Ego, qui loquor justítiam, et propugnátor sum ad salvándum. Quare ergo rubrum est induméntum tuum, et vestiménta tua sicut calcántium in torculári? Tórcular calcávi solus, et de géntibus non est vir mecum: calcávi eos in furóre meo, et conculcávi eos in ira mea: et aspérsus est sanguis eórum super vestiménta mea, et ómnia induménta mea inquinávi. Dies enim ultiónis in corde meo, annus redemptiónis meæ venit. Circumspéxi, et non erat auxiliátor: quæsívi, et non fuit, qui adjuváret: et salvávit mihi bráchium meum, et indignátio mea ipsa auxiliáta est mihi. Et conculcávi pópulos in furóre meo, et inebriávi eos in indignatióne mea, et detráxi in terram virtútem eórum. Miseratiónum Dómini recordábor, laudem Dómini super ómnibus, quæ réddidit nobis Dóminus, Deus noster.
R Deo grátias.
Español
Lectura del Profeta Isaías
Isa 63:1-7
El Señor hace oír esto hasta el confín de la tierra: Decid a la hija de Sión: Mira a tu salvador que llega, el premio de su victoria lo acompaña, la recompensa lo precede. ¿Quién es ése que viene de Edom, de Bosrá, con ropaje teñido de rojo? ¿Ése del vestido esplendoroso, y de andar tan esforzado? Soy yo que hablo con justicia, un gran libertador. Y ¿por qué está de rojo tu vestido, y tu ropaje como el de un lagarero? El lagar he pisado yo solo; de mi pueblo no hubo nadie conmigo. Los pisé con ira, los pateé con furia, y salpicó su sangre mis vestidos, y toda mi vestimenta he manchado. ¡Era el día de la venganza que tenía pensada, el año de mi desquite era llegado! Miré bien y no había auxiliador; me asombré de que no hubiera quien apoyase. Así que me salvó mi propio brazo, y fue mi furia la que me sostuvo. Pisoteé a pueblos en mi ira, los pisé con furia e hice correr por tierra su sangre. Las misericordias del Señor quiero recordar, las alabanzas del Señor, por todo, lo que nos ha premiado el Señor Dios nuestro.
OratioL1
Latin
Deus, qui pro nobis Fílium tuum Crucis patíbulum subire voluísti, ut inimíci a nobis expélleres potestatem: concéde nobis fámulis tuis; ut resurrectiónis grátiam consequámur.
Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Español
Oh Dios, que quisiste que tu Hijo sufriese por nosotros muerte de cruz, para librarnos del poder del enemigo; concede a tus siervos la gracia de tener parte en su resurrección.
Per eúndem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R Amen.
Decem Præcepta Dei
Latin
Ego sum Dóminus Deus tuus, qui edúxi te de terra Aegýpti, de domo servitútis.
1. Non habébis deos aliénos coram me. Non facies tibi sculptile neque omnem similitudinem eorum, quae sunt in caelo desuper et quae in terra deorsum et quae in aquis sub terra. Non adorabis ea neque coles.
2. Non assúmes nomen Dómini Dei tui in vanum.
3. Meménto, ut diem sábbati sanctífices.
4. Honóra patrem tuum et matrem tuam.
5. Non occídes.
6. Non moechaberis.
7. Non furtum fácies.
8. Non loquéris contra próximum tuum falsum testimónium.
9. Non concupísces uxórem próximi tui.
10. Non concupísces domum próximi tui, non servum, non ancíllam, non bovem, non ásinum nec ómnia quae illíus sunt.
Español
Yo soy el Señor tu Dios, que te saqué de la tierra de Egipto, de la casa de servidumbre.
1. No tendrás dioses ajenos delante de mí.
2. No tomarás el nombre del Señor tu Dios en vano.
3. Recuerda el día del sábado para santificarlo.
4. Honra a tu padre y a tu madre.
5. No matarás.
6. No cometerás adulterio.
7. No robarás.
8. No darás falso testimonio contra tu prójimo.
9. No codiciarás la mujer de tu prójimo.
10. No codiciarás la casa de tu prójimo, ni nada de lo que le pertenece.
Præcepta Ecclesiæ Catholicæ
Latin
Praecepta Ecclesiae, quae omnes fideles Catholici servare tenentur:
1. Missam in Dóminicis diébusque festis de præcépto íntegram áudias.
2. Per dies iussos ieiúniis et abstinéntiis insérvias.
3. Peccáta tua própria saltem semel in anno proprio sacerdóti confiteáris.
4. Sanctíssimam Eucharístiam saltem per tempus Paschále suscípias.
5. Ecclésiae necessitátibus pro víribus subvénias.
6. In grádibus a lege Ecclésiæ prohibítis ne núbas.
Español
Los mandamientos de la Iglesia, que todos los fieles están obligados a observar:
1. Oír Misa entera los domingos y días de fiesta de precepto.
2. Guardar los ayunos y abstinencias prescritos por la Iglesia.
3. Confesarse al menos una vez al año.
4. Recibir la Sagrada Comunión en el tiempo pascual.
5. Contribuir a las necesidades de la Iglesia.
6. No contraer matrimonio en los grados prohibidos por la Iglesia, ni en tiempos vedados.
Actus Contritionis
Latin
Actus Contritionis — a fidelibus recitandus.
Deus meus, ex toto corde paenitet me ómnium meórum peccatórum, eaque detéstor, quia peccándo, non solum poenas a Te iuste statútas promeritus sum, sed praesértim quia offéndi Te, súmmum bonum, ac dignum qui super ómnia diligáris. Ideo fírmiter propóno, adiuvánte grátia Tua, de cétero me non peccatúrum peccandíque occasiónes próximas fugitúrum. Amen.
Español
Acto de contrición — a recitarse por los fieles.
Dios mío, me arrepiento de todo corazón de todos mis pecados y los aborrezco, porque al pecar, no sólo merezco las penas establecidas por Ti justamente, sino principalmente porque Te ofendí a Ti, sumo Bien y digno de amor sobre todas las cosas. Por eso propongo firmemente, con ayuda de Tu gracia, no pecar más en adelante y huir de toda ocasión de pecado. Amén.